บทที่ 147 เสี่ยวฮวนเอ๋อร์โมโหแล้ว!
เช้าตรู่วันนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์สดใสของจิวจิวก็ดังขึ้นในจิตสำนึกของลู่จิ่นฮวน
【เสี่ยวฮวนเอ๋อร์ เตรียมตัวให้ดีนะ อวิ๋นโต้ว ฉานโต้ว ถังโต้ว เจ้าตัวน้อยทั้งสามจะลืมตาดูโลกในอีกสองชั่วโมงแล้ว ยังมีเวลาเหลือเฟือให้สระผมได้ด้วยนะ~】
ลู่จิ่นฮวนดีใจขึ้นมาทันที เธอเป็นคนชอบเผื่อเวลาไว้ทำอะไรเสมอ และไม่ชอบให้มีเรื่องกะทันหันที่สุด
เด็กน้อยทั้งสามในครรภ์นี้รู้ใจเธอกว่ามี่โต้ว เถียนโต้ว และปิงโต้วเสียอีก!
เจ้าตัวน้อยทั้งสามเชื่อฟังกันดีมากในท้องของเธอ ไม่เคยทะเลาะกันเลย บางครั้งมือเล็ก ๆ ยังจับกันไว้ด้วย
แม้จะมองไม่เห็นเพราะมีหน้าท้องกั้นอยู่ แต่แค่ฟังจิวจิวรายงานเรื่องพวกเขาทุกวัน ลู่จิ่นฮวนก็จินตนาการตามจนแทบใจละลายด้วยความน่ารัก
ในเมื่อยังมีเวลาเหลือเฟือ ลู่จิ่นฮวนจึงตั้งใจจะอาบน้ำให้สบายตัวสักหน่อย
พอดีกับที่เหอฉงหนานเปิดประตูเดินเข้ามา ลู่จิ่นฮวนจึงขอให้เขาช่วยอาบน้ำให้
หลังเสร็จสิ้นการซ้อมรบวันชาติ เหอฉงหนานก็ยื่นขอลาพักร้อนเป็นพิเศษหนึ่งเดือนเต็ม คราวนี้เมียตัวน้อยจะคลอด เขาจึงได้อยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอตลอดทั้งเดือน
“อาบน้ำเหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากอาบน้ำล่ะ จะคลอดแล้วหรือเปล่า?”
ผ่านการคลอดมาสามครั้ง เหอฉงหนานพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง ช่วงใกล้คลอดถ้าเมียเริ่มเตรียมตัวอาบน้ำ ก็แปลว่าใกล้จะคลอดแล้วแน่ ๆ
ลู่จิ่นฮวนยิ้มหวานจนตาหยีให้เขา “เหมือนจะใช่นะ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่รู้สึกไม่สบายตรงไหนเลย อาบน้ำสักหน่อยไม่ทำให้เสียเวลาอะไรหรอก”
เหอฉงหนานลนจนสมองมึนงงไปหมด พูดจาติดขัด “จะ...จะคลอดแล้วเหรอ? งั้นจะอาบน้ำทำไม! เร็วเข้า ฉันอุ้มเธอไปห้องคลอด...”