ลู่จิ่นฮวนรู้สึกผิดอยู่บ้าง เพราะสุดท้ายแล้วท้องนี้เป็นฝีมือการ “วางแผน” ของเธอเอง
เหอฉงหนานไม่เคยต้องการมันเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่สุดท้ายคนที่ต้องทนทุกข์กลับเป็นตัวเขาเอง
คืนนั้น ลู่จิ่นฮวนมองดูผู้ชายบนเตียงที่ซึมเซาราวกับดอกไม้เหี่ยวเฉา ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “พี่ฉงหนาน ไม่งั้นสองสามวันนี้พี่ไปนอนห้องอื่นเถอะนะ”
ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ เธอถามจิวจิวว่าห้างระบบมียาแก้คลื่นไส้ขายหรือไม่ จิวจิวตอบว่าไม่มี
เพราะผู้ถูกสิงที่ผูกพันกับระบบ ล้วนต้องกินยาเจริญอาหารก่อนตั้งครรภ์ สามารถกินข้าวได้วันละแปดถ้วย ไม่มีทางมีอาการแพ้ท้องเลย!
ผู้ชายคนนี้ตอนนี้แค่เห็นท้องโตของเธอก็อาเจียนไม่หยุด แยกห้องนอนก็เพื่อตัวเขาเอง!
เหอฉงหนานหน้าซีดเผือด แม้แต่เสียงยังอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง “ไม่ได้ ถ้าไม่เห็นเธอ ฉันคงยิ่งกังวล”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งเหมือนรวบรวมแรงก่อนพูดต่อ “อีกอย่าง เหลืออีกไม่ถึงเดือนเธอก็คลอดแล้ว ทน ๆ ไปเดี๋ยวก็ผ่าน”
พูดพลางยกมือขึ้นวางแตะบนหน้าท้องที่พองโตของเธอเบา ๆ น้ำเสียงแฝงแววขอร้องอ่อนหวาน “ที่รัก คลอดท้องนี้แล้ว เราไม่ต้องมีอีกแล้วนะ...”
ได้ยินคำนี้แล้วให้รู้สึกปวดใจ!
“ไม่เอาแล้ว ไม่มีอีกเด็ดขาด!” ลู่จิ่นฮวนตอบตกลงอย่างเด็ดขาดไม่ลังเล
เธอก็สงสารผู้ชายของเธอที่ต้องทนทุกข์ขนาดนี้เหมือนกัน ดูขาเขาที่บวมสิ ใหญ่กว่าเดิมอย่างน้อยสองรอบ
จิวจิวหัวเราะค้างอยู่ในหัวจนแทบหยุดไม่อยู่
[ฉันเคยเห็นคุณพ่อที่สงสารภรรยาตั้งท้องลำบาก แล้วมีอาการแพ้ท้องเหมียนกัน แพ้ท้องคลื่นไส้ อยากอาหารผิดปกติ เป็นตะคริวที่ขา แต่อาการบวมน้ำขนาดนี้ ฉันเพิ่งเคยเจอ! ฮ่าๆๆ ตลกจะตายแล้ว!]