เหอฉงหนานยุ่งจนถึงเที่ยงวัน เก็บเกี่ยวได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
ผู้หญิงที่ชื่ออะไรสักอย่างที่มีคำว่า ‘เหอ’ นั้นไม่น่าเป็นห่วง ไม่มีภูมิหลังหรือเส้นสายใด ๆ แค่เพราะเสียงร้องที่เป็นเอกลักษณ์จึงถูกดึงตัวเข้าวงดนตรีระบำเมืองหลวงเป็นพิเศษ
ปู่ยามที่ประตูพูดจริง ๆ ว่า ในวันที่เธอไปรายงานตัว เธอดีใจจนปากแทบฉีกถึงใบหู
เหอฉงหนานประเมินดูแล้ว คนที่ไต่เต้าขึ้นมาได้อย่างยากลำบากแบบนี้ ย่อมกลัวว่าชามข้าวใบนี้จะจับไม่มั่นคง ไม่มีทางกล้าพอที่จะก่อเรื่องวุ่นวายในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่รัฐ เพียงเพราะการโต้เถียงกันไม่กี่คำหรอก
แต่ข่าวคราวที่ส่งมาจากตระกูลเยว่ทำให้เขาคาดไม่ถึงเลยทีเดียว
มิน่าล่ะพวกเขาถึงเงียบสนิท ที่แท้หลี่ไห่ลี่ก็เป็นอัมพาตไปแล้วนี่เอง!
ถ้าข่าวนี้ให้ฮวนเอ๋อรู้เข้า เกรงว่าแม้แต่ในฝันเธอยังต้องหัวเราะออกมา
สองเรื่องนี้ไม่มีอะไรพิเศษ คนที่จะมาเป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ หวังจื้อฟาง ต่างหากที่เป็นตัวแปรใหญ่
เหอฉงหนานไม่มีแม้แต่เวลากินข้าวเที่ยง ตรงดิ่งไปที่หน่วยทหารบกเพื่อตามหาบิดาทันที
ในห้องทำงาน เขาปิดประตูให้สนิท แล้วจึงเล่าผลการสืบสวนอย่างละเอียด:
“หวังจื้อฟางมีลูกชายหนึ่งคนกับลูกสาวหนึ่งคน เมื่อสามปีก่อน เธอยกตำแหน่งงานประจำในโรงงานเครื่องหนังให้กับลูกชาย ลูกชายแต่งงานทีหลัง เธออาศัยอยู่กับลูกชายและลูกสะใภ้
ลูกสะใภ้ของเธอเป็นคนขี้เหนียวชนิดที่กำเงินไว้ในมือจนเหงื่อซก ตามหลักแล้ว พอเธอไม่มีรายได้ ถึงจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ก็ไม่น่าจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยได้”
เหอเชียนหลินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยกเปลือกตาขึ้น เป็นสัญญาณให้เขาดำเนินต่อ
“แต่ที่แปลกก็คือตรงนี้” เหอฉงหนานลดเสียงลง “เธอไม่เพียงไม่ขาดเงิน แต่ชีวิตกลับสุขสบายกว่าเมื่อครั้งทำงานเสียอีก