บทที่ 174: เรียกถั่วน้อยทั้งสิบมาประชุม
เหอฉงหนานถือชามบะหมี่น้ำไก่ผลักประตูเข้ามา พอเห็นสภาพยุ่งเหยิงภายในห้อง ทั้งร่างก็ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่
เมื่อเช้าเมียเขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นจนดอกสาลี่ต้องพร่างฝนอยู่เลย ทำไมพอนอนหลับไปตื่นเดียวถึงเริ่มคลุ้มคลั่งขึ้นมาได้
“ที่รัก!”
เหอฉงหนานวางชามบะหมี่ลงบนโต๊ะข้างประตู แล้วรีบพุ่งไปที่เตียง มือหนึ่งคว้าเท้าเล็ก ๆ ที่กำลังเตะสะเปะสะปะไว้ อีกมือหยิบผ้าปลอกหมอนขึ้นมาจะยัดเข้าปากเธอ
“ที่รัก ห้ามกัดลิ้นเด็ดขาด!”
ลู่จิ่นฮวน “……”
“อะไรเนี่ย!” ลู่จิ่นฮวนทั้งขำทั้งร้องไห้ ชักเท้าออก ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง แล้วกระโดดพรวดเข้าใส่ตัวชายหนุ่ม
“พี่ฉงหนาน หนูหิวจะแย่แล้ว ได้กลิ่นหอม ๆ ของบะหมี่ที่ป้าเสิ่นทำแล้ว รีบอุ้มหนูไปกินเร็ว”
เหอฉงหนานยกมือรองรับคนตัวนุ่มนิ่มในอ้อมแขนโดยสัญชาตญาณ คิ้วยังคงขมวดมุ่นด้วยความงุนงง “ที่รัก เธอไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม”
ลู่จิ่นฮวนหัวเราะจนตัวสั่น ขาเล็ก ๆ สองข้างแกว่งไปมาอย่างซุกซน “ฮิ ๆ ๆ... ไม่เป็นไรสักหน่อย พี่ไม่ได้คิดว่าหนูเป็นลมชักใช่ไหม
ขอโทษนะ ทำให้พี่เป็นห่วงแล้ว!”
ได้ยินเสียงออดอ้อนนุ่มนิ่มของเธอ คิ้วที่ขมวดแน่นของเหอฉงหนานก็คลายลงในที่สุด มือหนึ่งโอบเอวบางของเธอไว้ อีกมือใหญ่ตบก้นงอนเบา ๆ ใบหน้ายังมีแววหวาดผวาที่ยังไม่จางหาย
“เธอจะทำให้ฉันตกใจตายหรือไง! เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ ฉันเกือบจะโทรหาหมอหลิวอยู่แล้ว!”
ลู่จิ่นฮวนรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย จึงประคองใบหน้าเขาด้วยสองมือแล้วโน้มเข้าไปจูบซ้ำ ๆ พลางเอ่ยขอโทษเสียงอ่อน “หนูรู้แล้วว่าผิด ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีก พี่ฉงหนานให้อภัยหนูนะคะ~”