บทที่ 173: ลู่จิ่นฮวนคิดถึงจิวจิว
ตั้งแต่จิวจิวจากไป ในใจของลู่จิ่นฮวนก็รู้สึกว่างเปล่าโหวงเหวงมาตลอด
เพียงแค่นึกถึงก้อนขนฟูตัวน้อยที่เคยคอยพูดคุยและหยอกล้อเธอ แต่ต่อไปจะไม่มีวันปรากฏตัวอีกแล้ว น้ำตาของเธอก็ไหลพรั่งพรูไม่หยุด
ตั้งแต่เด็ก ลู่จิ่นฮวนไม่เคยมีอะไรเป็นของตัวเองมากนัก เธอเป็นหญิงสาวที่ขาดความมั่นคงในจิตใจอย่างรุนแรง อีกทั้งยังรู้สึกด้อยค่า จึงไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งของสักชิ้น หรือแม้แต่ใครสักคน จะเป็นของเธอเพียงคนเดียวไปตลอดกาล
ไม่ว่าจะเป็นพ่อที่เธอเคยพึ่งพิงอย่างมากในวัยเด็ก หรือเหอฉงหนานที่เธอจะใช้ชีวิตเคียงข้างไปตลอด เธอก็เตรียมใจพร้อมรับมือกับการสูญเสียอีกฝ่ายไว้เสมอ
แต่มีเพียงจิวจิวเท่านั้นที่แตกต่าง
ในใจของเธอ ตัวเธอกับจิวจิวผูกพันกัน เป็นหนึ่งเดียวที่รู้ใจกัน
เธอเล่าความลับและเรื่องในใจในอดีตให้จิวจิวฟังได้อย่างไม่ต้องกังวล ทั้งไม่กลัวว่ามันจะได้ยินเสียงในใจของเธอ
เธอเคยคิดอย่างเปี่ยมสุขว่า ในที่สุดเธอก็มีเพื่อนคนหนึ่งที่ไม่มีวันจากไป และเป็นของเธอเพียงผู้เดียว
ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเธอก็ยังต้องเสียมันไป
เธอทนเห็นจิวจิวเสียเวลาอยู่กับเธอไม่ได้ จึงฝืนใจทั้งที่แสนอาลัยอาวรณ์ เป็นฝ่ายเสนอให้ยกเลิกการผูกพัน
คิดถึงมันเหลือเกิน ไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนชื่อแล้วหรือยัง อยู่กับผู้เป็นเจ้าของคนใหม่อย่างมีความสุขไหม...
พอคิดถึงตรงนี้ ลู่จิ่นฮวนก็รู้สึกแสบจมูก น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงมาอีกครั้ง