บทที่ 169: เหอฉงหนานมีดอกท้อเน่าแล้วหรือ?
นับตั้งแต่เดือนมีนาคมเป็นต้นมา คู่สามีภรรยาก็ถูกบังคับให้ใช้ชีวิต “แยกกันอยู่” อีกครั้ง
วันที่สามหลังเหอฉงหนานเข้าเรียน ลู่จิ่นฮวนติดตามวงดนตรีระบำไปเมืองหยางเฉิง กว่าจะกลับสู่เมืองหลวงก็เป็นช่วงกลางเดือนเมษายนแล้ว
จัดการธุระของวงเสร็จ เธอก็ตัดสินใจว่าจะมอบเซอร์ไพรส์ให้ชายแก่ของเธอเสียหน่อย!
เดือนเมษายนในเมืองหลวงอบอุ่นน่าอภิรมย์ แดดกำลังดี แสงอาทิตย์ส่องลงบนร่างกายให้ความรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว
วันนี้ลู่จิ่นฮวนสวมเสื้อเชิ้ตดาครองสีแอปริคอตอ่อน ด้านนอกสวมแจ็กเก็ตผ้าบางสีกรมท่าทรงเข้ารูปที่ตัดเย็บอย่างประณีต ท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวทรงตรงสีดำ ส่วนเท้าสวมรองเท้าหนังเรียบง่ายคู่หนึ่งที่สะอาดและนุ่มสบาย
เส้นผมนุ่มสลวยเกล้ามวยไว้ด้านหลัง เผยผิวขาวผ่องจนแสบตา
รูปร่างเพรียวบางได้สัดส่วนจากการฝึกเต้นมาหลายปี ทำให้ทั้งตัวดูบอบบางอ่อนนุ่ม เสน่ห์อ่อนหวานละมุนละไมซ่อนไว้ไม่มิด
เมื่อเธอปรากฏตัวที่หน้าโรงเรียนนายทหารการบิน ทหารเวรที่รับหน้าที่ลงทะเบียนในห้องยามก็แอบหน้าแดงขึ้นมา
ลู่จิ่นฮวนเดินเข้าไปอย่างสง่าผ่าเผย น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน “สวัสดีค่ะสหาย ฉันมาตามหาคน ต้องลงทะเบียนที่นี่หรือเปล่าคะ”
ทหารเวรพยักหน้าทั้งที่หน้าแดง “ใช่ครับ ไม่ทราบว่าคุณมาตามหาใคร การลงทะเบียนต้องใช้ทะเบียนบ้านหรือบัตรประจำตัว ถ้าไม่ได้เอาสองอย่างนี้มาก็ใช้จดหมายแนะนำได้ครับ”
ลู่จิ่นฮวนหยิบบัตรประจำตัวของวงดนตรีระบำส่งให้ “ฉันมาตามหาเหอฉงหนานจากหลักสูตรผู้บังคับบัญชาขั้นสูงค่ะ ฉันเป็นภรรยาเขา”
ทหารเวรเพิ่งรับบัตรประจำตัวมา พอได้ยินคำพูดนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “คุณเป็นภรรยาของใครนะครับ”