บทที่ 170: เสี่ยวฮวนเอ๋อร์จอมซน
ลู่จิ่นฮวนกะพริบตากลมโตไร้เดียงสา แง้มริมฝีปากเล็กน้อย สีหน้าตกใจ “พี่ชาย สมุดทะเบียนสมรสอะไรเหรอ? อ๋อ พี่หมายถึงสมุดทะเบียนสมรสของพี่กับพี่สะใภ้สินะ?”
เธอแกล้งทำท่าลนลาน ควานหาสมุดทะเบียนสมรสของทั้งคู่จากกระเป๋าแล้วยื่นให้ “ทางวิทยาลัยของพวกพี่เข้มงวดเกินไปแล้ว คนที่ไม่ใช่คู่สมรสเข้าเยี่ยมไม่ได้ โชคดีที่หนูไหวพริบดี รีบกลับบ้านไปขอยืมสมุดทะเบียนสมรสของพวกพี่จากพี่สะใภ้มาได้ทัน!”
คำพูดนี้ทำเอาเหอฉงหนานชะงักงันไปทั้งตัว ส่วนตู้รั่วยวนกลับถอนหายใจโล่งอกอย่างมาก
เธอก็ว่าแล้วเชียว!
สาวน้อยอายุน้อยขนาดนี้ จะเป็นภรรยาของผู้บัญชาการกองพลเหอได้อย่างไร?
ถ้าไม่รู้ว่าเขาอายุเท่ากับตัวเอง เธอคงสงสัยไปแล้วว่าเด็กสาวเป็นลูกสาวของเขาหรือเปล่า!
เหอฉงหนานมองเด็กสาวที่มีสีหน้าเจ้าเล่ห์อย่างไม่อยากเชื่อ น้ำเสียงทั้งร้อนใจทั้งน้อยใจ “ฮวนเอ๋อ เธอพูดอะไรน่ะ? พี่สะใภ้อะไร? ยืมสมุดทะเบียนสมรสอะไร?”
เมียตัวน้อยไม่อยากยอมรับเขาต่อหน้าคนอื่น หรือว่าเธอรังเกียจที่เขาแก่ กลัวว่าเขาจะทำให้เธอขายหน้ากัน?
ลู่จิ่นฮวนกัดริมฝีปาก แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบซ่อนไม่มิด “พี่ชาย ไหน ๆ เพื่อนร่วมชั้นของพี่มีธุระจะคุยกับพี่ งั้นหนูกลับไปช่วยพี่สะใภ้เลี้ยงเด็กก่อนนะ~”
เธอแอบเหลือบมองผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเลิกคิ้วใส่ชายแก่ของตัวเอง “อ้อ พรุ่งนี้พี่กลับบ้าน อย่าลืมซื้อของที่พี่สะใภ้ชอบกินไปฝากด้วยนะ
เธอบอกว่าอยากกินกาน้ำรังผึ้ง อวิ๋นโต้วม้วน แล้วก็เต้าหู้อัลมอนด์จากแถวถนนสายวัดฮู่กั๋ว พี่อย่าลืมล่ะ~”