บทที่ 168 เหอฉงหนานจะไปศึกษาต่อที่โรงเรียนนายทหาร
เมื่อลู่จิ่นฮวนตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นบ่ายวันรุ่งขึ้นแล้ว
สิ่งแรกที่เธอทำหลังตื่นคือเรียกจิวจิว ให้ช่วยซื้อยาฟื้นฟูพลังหนึ่งเม็ด
เมื่อคืนชายแก่เหมือนม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน แบกเธอวิ่งเตลิดอย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยอารมณ์อย่างสุดเหวี่ยง...
เธอรั้งบังเหียนไม่อยู่เลย ได้แต่ปล่อยตัวขึ้นลงไปตามจังหวะของเขา ยอมให้เขาพาเธอโลดแล่นไปบนเส้นทางแห่งความอ่อนหวานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนกระทั่งเขาหมดแรง ถึงค่อย ๆ ชะลอฝีเท้าอันบ้าคลั่งลง
ถ้าไม่มีระบบในตัวเธอ ต่อให้มีเธอสักสิบคนก็ยังรับมือกับความดุดันของเขาไม่ไหว!
“ชายแก่! สัตว์ร้าย!” ลู่จิ่นฮวนกัดผ้าห่มแน่น โกรธจนขอบตาแดงก่ำ
คำพูดเพิ่งจบลง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตู เหอฉงหนานเดินเข้ามา ใบหน้ายังคงมีร่องรอยแห่งความสุขสมหลงเหลืออยู่ ดูอิ่มเอมอย่างยิ่ง
“ที่รัก คำว่าชายแก่กำลังด่าฉันอยู่หรือเปล่า?”
ลู่จิ่นฮวนไม่อยากสนใจเขา ส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนดึงผ้าห่มมาคลุมใบหน้าไปเกือบครึ่ง เหลือเพียงปลายหูแดงก่ำโผล่ออกมาเล็กน้อย
ด่าเขาหรือไม่ เขาเองยังไม่รู้ตัวอีกหรือไง?
เหอฉงหนานเห็นท่าทางโกรธของเมียสาวแล้วรู้สึกว่าน่ารักจนแทบตาย เขาหัวเราะเสียงต่ำ ก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึงข้างเตียง เปิดผ้าห่มแล้วรวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขน
“ที่รัก อย่าโกรธเลย ครั้งหน้าฉันสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก”
“ฮึ!”
ลู่จิ่นฮวนกลอกตา คำพูดแบบนี้เธอฟังจนหูแทบเป็นพังผืดแล้ว!