หลังมื้อกลางวัน ความอบอุ่นในเรือนกระจกทำให้คนรู้สึกง่วงซึมขึ้นมาเล็กน้อย
หลังส่งมอบงานและข้อควรระวังให้ถังอี้อี๋กับคนอื่น ๆ ที่มารับช่วงต่อแล้ว งาน “ผู้ดูแล” ของหลิวเว่ยเยวี่ยและพวกเธอในวันนี้ก็ถือว่าสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ
“ไป ๆ ๆ! ไปเล่นเกมที่ศูนย์นันทนาการกัน! คะแนนที่ฉันเก็บไว้พอแลกเวลาเล่นต่อสู้เสมือนจริงได้สองชั่วโมงเลย!” เจ้าของมู่เสวี่ยเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น เธอแทบรอไม่ไหวที่จะไปลองโหมดต่อสู้หุ่นยนต์รบที่เพิ่งเปิดตัวใหม่
“ฉันไม่ไปละ” หลิวเว่ยเยวี่ยส่ายหน้า ปฏิเสธพร้อมรอยยิ้ม “ฉันมีธุระอย่างอื่นนิดหน่อย”
“งั้นก็ได้” เจ้าของมู่เสวี่ยดูเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ “หมินซี เสี่ยวหมิน พวกเธอสองคนล่ะ?”
“ฉันไป!” เสิ่นหมินซียกมือขึ้นทันที
“ฉันด้วย...” ซ่งเสี่ยวหมินกำลังจะเอ่ยตาม แต่หลิวเว่ยเยวี่ยก็แตะศีรษะเธอเบา ๆ
“การบ้านยังทำไม่เสร็จเลยนะ”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของซ่งเสี่ยวหมินพลันหม่นลง เธอทำได้เพียงมองเจ้ามู่เสวี่ยกับเสิ่นหมินซีวิ่งจากไปพร้อมเสียงโห่ร้องอย่างอาลัยอาวรณ์
หลังบอกลาซ่งเสี่ยวหมินที่ยังกลุ้มใจกับการบ้าน หลิวเว่ยเยวี่ยก็ห่อตัวด้วยเสื้อกันหนาวให้แน่นอีกครั้ง ดึงหูกระต่ายบนหมวกให้เข้าที่ แล้วเดินลำพังออกไปท่ามกลางหิมะด้านนอก
เธอไม่ได้เดินกลับไปทางที่พักอาศัย แต่เลี้ยวเข้าสู่ทางแยกสายหนึ่งที่แทบไม่มีผู้คนผ่านไปมา
ถนนสายนี้มุ่งสู่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของที่หลบภัย เป็นพื้นที่โล่งกว้างซึ่งตั้งใจเก็บรักษาไว้
ไม่มีโรงงาน ไม่มีโกดัง และไม่มีเสียงเครื่องจักรคำราม
มีเพียงสายลม หิมะ และป้ายหินขนาดมหึมา
ที่นี่เป็นสถานที่เงียบสงบที่สุดในที่หลบภัยทั้งหมด
ลานหิมะผืนเล็กได้รับการกวาดจนสะอาดเอี่ยม กลางลานมีป้ายหินขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยว
หินแกรนิตสีเทาขาวถูกขัดจนเรียบ สูงราว 6 เมตร กว้างเกิน 3 เมตร
ตัวป้ายเป็นทรงสี่เหลี่ยม หนาหนัก ส่วนยอดสอบแคบลงเล็กน้อย ราวกับดาบทื่อที่ปักลงบนพื้นดิน
ลมหนาวจัดพัดหวีดหวิวผ่านสองข้างป้ายหิน แต่ไม่อาจพัดพาความเงียบงันที่ฝังลึกถึงกระดูกให้จางหาย