นครหวังจิน
นับแต่ภัยพิบัติสีเลือดที่แผ่ปกคลุมมณฑลจงผิง เมืองแห่งนี้ก็จมอยู่ในความเงียบงันอันประหลาด
หากมองลงมาจากที่สูง จะเห็นภาพชวนขนลุกอย่างยิ่ง—ทั่วทั้งเขตเมืองราวกับเคยถูกจุ่มลงในถังแก้วเหลว ก่อนจะถูกช้อนขึ้นมาอีกครั้ง
ผนังด้านนอกของอาคารถูกห่อหุ้มด้วยเปลือกคริสตัลใสหนาหลายเซนติเมตร หน้าต่าง ป้ายร้านค้า เสาไฟถนน และทุกสิ่งที่อยู่ภายนอก ล้วนถูกผนึกไว้ในคริสตัลเย็นเยียบ
รถร้างบนท้องถนนกลายเป็นเหมือนแมลงในอำพัน ถูกคริสตัลแช่แข็งให้อยู่ในสภาพเดิมตลอดกาล
บนถนนของเมืองคริสตัลแห่งนี้ มีซอมบี้ที่ร่างกายกลายเป็นคริสตัลทั้งตัวเดินเพ่นพ่านอยู่เป็นจำนวนมาก
พวกมันเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าซอมบี้ทั่วไป ทั้งยังดุร้ายกว่า คริสตัลสีน้ำเงินตามข้อต่อเสียดสีกันจนเกิดเสียงแผ่วเบาขณะเคลื่อนที่ เสียงเหล่านั้นรวมกันเป็นเสียงน่าสะพรึงคล้ายกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่าง
ท่ามกลางพวกมัน ยังมีสิ่งมีชีวิตอันตรายที่ตัวใหญ่กว่าอยู่ด้วย
สิ่งกลายพันธุ์จำพวกสัตว์เลื้อยคลานที่เดินด้วยสองขา ลำตัวยาวราว 12 เมตร ขาหลังหนาใหญ่ราวเสา ส่วนขาหน้าลีบเล็ก กลายเป็นกรงเล็บสั้นสองข้างที่มีหนามคริสตัลสามอัน
แนวสันหลังของมันนูนขึ้นเป็นแถวหนามคริสตัลสีส้ม เรียงไปตามแนวกลางลำตัวจากคอจรดปลายหาง สะท้อนแสงอุ่นสีอันตรายใต้แสงอาทิตย์
หัวแบนราบไร้ดวงตา ตรงกลางหน้าผากมีก้อนคริสตัลสีส้มขนาดเท่ากำปั้นอยู่แทน ดูคล้ายทำหน้าที่เป็นอวัยวะรับสัมผัส
ยังมีสัตว์สี่ขาที่ตัวใหญ่กว่านั้นอีก ไหล่สูงเกิน 20 เมตร รูปร่างคล้ายแรด แต่ทั่วทั้งร่างถูกหุ้มด้วยเกราะคริสตัลสีส้มหนาหนัก
สองข้างหัวของมันมีเขาคริสตัลขนาดใหญ่โค้งไปข้างหน้า ปลายเขาเรืองแสงสีส้มเลือนราง
ทุกครั้งที่มันย่างเท้า พื้นใต้ฝ่าเท้าจะถูกน้ำหนักมหาศาลกดจนแตกร้าวเป็นใยแมงมุม
พวกมันอาละวาดอยู่บนถนน ล่าและกินซอมบี้กลายผลึกทั่วไปตามใจชอบ ราวกับสัตว์นักล่าบนยอดห่วงโซ่อาหารกำลังลาดตระเวนในอาณาเขตของตน
บริเวณทะเลสาบหวังจิน ทางตอนใต้ของเขตเมือง ผืนน้ำกว้างใหญ่แห่งนั้นไม่เหลือเค้าคลื่นสีเขียวระยับอย่างในความทรงจำอีกต่อไป