โจวฉีหมิงไม่เคยคิดมาก่อนว่า วันหนึ่งเขาจะได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกครั้ง
รถบรรทุกจอดที่หัวมุมถนนเฉาหยางในเขตอันหลาน ลุงหลินเยวี่ย ผู้อันมีชื่อที่แวววาวราวกับสีรุ้ง กระโดดลงจากที่นั่งคนขับ แล้วโบกมือให้พวกเขา
"ถึงแล้ว ลงมาได้เลย" หลินเยวี่ยลูบหัวเขา "พวกเราล้างพื้นที่ไว้รอบหนึ่งแล้ว ไม่ต้องกลัว"
เด็กสิบกว่าคนไต่ออกจากท้ายรถ ทุกคนต่างมีสีหน้าไม่เหมือนกัน บ้างมองซ้ายมองขวา บ้างเงียบไม่พูดไม่จา บ้างกำบัตรประจำตัวไว้แน่นด้วยความสับสน
โจวฉีหมิงยืนอยู่ใต้ตึกชุด มองขึ้นไปที่หน้าต่างชั้นหก
ม่านยังคงเปิดครึ่งเดียวเหมือนวันที่เขาจากมา
เขาถามเสียงเบา "แบบนี้... จะไม่เป็นการรบกวนเกินไปหน่อยเหรอ?"
เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันเป็นเอกลักษณ์ซึ่งเป็นตัวแทนของ "จ้วงเซิง" ดังขึ้นจากบัตรประจำตัวในมือของเขา
[ที่หลบภัยแห่งนี้ไม่เคยขัดขวางผู้รอดชีวิตในการตามหาญาติหรือกลับไปเยี่ยมสถานที่เดิม เพียงแต่ต้องรักษาสติ ไม่บุกเข้าไปในพื้นที่อันตรายอย่างมืดบอด]
หลิงอวี้เอ่ยอธิบายอย่างใจเย็น
[แน่นอนว่า ก็ต้องมีการต่อคิว]
[แต่พวกเธอไม่เหมือนคนอื่น พวกเธอมีสิทธิ์ได้รับสิทธิพิเศษ]
"ขอบคุณครับ..."
[ไม่เป็นไร]
โจวฉีหมิงสูดหายใจเข้าลึก แล้วผลักประตูตึกที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก
ภายในบันไดเงียบสงบ ไม่มีซอมบี้
บนขั้นบันไดมีคราบสีคล้ำแห้งติดอยู่ แต่ถูกจัดการด้วยผงปูนขาวไปแล้ว
ตามหัวเลี้ยวของทุกชั้นมีป้ายสีเหลืองติดอยู่ พิมพ์ข้อความว่า "ทำความสะอาดแล้ว—หน่วยปฏิบัติการที่หลบภัยอรุณรุ่ง"
(นี่เป็นความคิดของจางอู่ เขาเห็นว่าความรู้สึกเป็นพิธีการคือปัจจัยสำคัญในการประสานงานให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
และถ้าทิ้งร่องรอยไว้ทุกที่ ในอนาคตหากมีผู้รอดชีวิตคนอื่นมาเห็น ก็จะได้รู้ว่ามีที่หลบภัยแห่งนี้อยู่)
กลิ่นอับของฝุ่นละอองปนเปื้อนกับกลิ่นเน่าเหม็นอบอวลไปในอากาศ
โจวฉีหมิงเดินขึ้นไปชั้นหกทีละก้าว อาศัยหลินเยวี่ยช่วยพังประตูเหล็กกันขโมยอย่างหนักหน่วง
"คลิก"
ประตูเปิดออก
ในห้องรับแขกค่อนข้างรกรุงรัง เก้าอี้ล้มคว่ำ เบาะโซฟาหลุดไปครึ่งหนึ่งวางอยู่บนพื้น นาฬิกาแขวนบนผนังก็ร่วงลงมาอยู่บนพื้น