ผู้รอดชีวิตกว่าห้าร้อยคนทยอยเดินทางผ่านอุโมงค์ใต้ดินเข้าสู่ที่หลบภัยแห่งนี้เป็นระลอกๆ
ลงทะเบียน ตรวจร่างกาย จัดสรรห้องพัก ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบภายใต้ระบบบัตรประจำตัว
สถิติสุดท้ายคือ ห้าร้อยยี่สิบสามคน ไม่ต้องสงสัยว่านี่คือการขยายกำลังครั้งใหญ่
อย่างไรก็ตาม เสินเอี๋ยน จางอู่ และคนอื่นๆ เตรียมการไว้พร้อมแล้ว ประกอบกับอานุภาพกำลังทหารข่มขวัญของที่หลบภัย สุดท้ายก็ไม่ได้เกิดเรื่องวุ่นวายอะไร
เมื่อคนเหล่านี้เข้ามาตั้งรกรากในที่หลบภัยได้แล้ว อีกกลุ่ม "อาสาสมัคร" ก็เริ่มสร้างคุณค่าในห้องปฏิบัติการชีวภาพเขตบีเช่นกัน
......
เขตบี ห้องปฏิบัติการ
ซูวานสวมชุดป้องกันไร้เชื้อสีขาว มองผ่านกระจกนิรภัยพิเศษไปยังใบหน้าที่เฉยชา หวาดกลัว หรือเต็มไปด้วยความแค้นในห้องอีกฟากหนึ่ง
ตรงหน้าพวกเขา บนถาดวางผลไม้สีแดงฉานราวกับเลือดอยู่หลายสิบลูก
ใช่แล้ว พวกมันคือ "ของฝาก" หลายร้อยลูกที่ยึดมาจากกลุ่มคนหน้าผา
ตอนแรก เมื่อไอเอที่อ้างตัวว่า "จ้วงเซิง" ใช้เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ถามเธอว่าจำเป็นต้องทดลองกับมนุษย์มีชีวิตหรือไม่ ปฏิกิริยาแรกของซูวานคือ——เจ้าพวกนี้เปิดเผยธาตุแท้เสียที
ภายใต้ภาพลักษณ์มนุษยธรรมอันอบอุ่นนั้น แก่นแท้ความชั่วร้ายของเครื่องจักรเย็นชา สุดท้ายก็ปิดบังไว้ไม่หมด
เธอกระทั่งเริ่มคิดแล้วว่าจะรับมือกับพลังอันแข็งแกร่งที่ไม่อาจต่อกรโดยตรงนี้อย่างไร
แต่เมื่อเธอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในกลุ่มคนนั้น โดยเฉพาะเมื่อเห็นด้วยตาตัวเองถึงเด็กๆ ร่างกายซูบผอม ท้องป่องโป่งเหล่านั้น ในใจเธอก็เกิดความเคียดแค้นเย็นชาขึ้นมาเช่นกัน
เด็กพวกนั้น คนเล็กสุดเพิ่งห้าขวบเองนะ!
เด็กห้าขวบ จะทำอะไรได้?
ดังนั้น ตอนนี้ซูวานไม่รู้สึกเห็นใจคนพวกนี้แม้แต่น้อย อันที่จริง ความคิดเดียวที่เธอมีต่อคนพวกนี้ตอนนี้คือ——
ชอบกินผลไม้ใช่ไหม? ก็กินให้มากๆ เข้า กินให้อิ่มเลย
คนแรกที่ถูกป้อนผลไม้คือชายคนที่เคยตะโกนว่า "เด็กถูกใช้ก็สมควรแล้ว" นั่นเอง
เมื่อเห็นผลไม้สีแดงสดหยดหยดบนถาดโต๊ะทดลอง ใบหน้าของเขาซีดเผือดทันที
"ไม่...ไม่ใช่ พวกคุณพูดเล่นใช่ไหม?"
"พวกคุณนี่ผิดกฎหมายนะ! กฎหมายยอมให้พวกคุณทำตามอำเภอใจแบบนี้ได้หรือไง พวกเดรัจฉาน!"