ถ้าเป็นเมื่อก่อน มีคนมาบอกหลี่เฟยว่า จะขุดอุโมงค์ใต้ดินจากเมืองหยวนเจียงไปถึงเหมืองภูเขาเหล็ก เขาจะต้องคิดว่าคนคนนั้นบ้าไปแล้วแน่ๆ
การขุดเจาะใต้ดินระยะไกลแบบนี้พึ่งพาสภาพธรณีวิทยาอย่างมาก และโครงสร้างชั้นหินแถบภูเขาเหล็กก็ซับซ้อน รอยแยกและรอยแตกเต็มไปหมด การทำโครงการแบบนี้คือการเอาเงินไปทิ้งน้ำ
แต่ในขณะนี้ หลี่เฟยลูบเปลือกนอกที่เย็นและหนาของรถสำรวจ "ตัวนิ่ม" รุ่นสอง ความคิดในใจเหลือเพียงอย่างเดียว
ของสิ่งนี้ ใช้งานได้จริงๆ แม่งเอ๊ย!
หัวเจาะสั่นความถี่สูงและเครื่องตัดเลเซอร์ที่ด้านหน้าของเครื่องเจาะอุโมงค์ ตัดชั้นหินแข็งได้ลื่นไหลราวกับตัดเต้าหู้
วัสดุผสมความแข็งแรงสูงชนิดแห้งเร็วที่พ่นพร้อมกันด้านหลังตัวรถ เสร็จสิ้นการค้ำยันเบื้องต้นทันทีที่อุโมงค์เป็นรูปเป็นร่าง
อันที่จริง ถ้าไม่ต้องกำจัดรังแมลงตามเส้นทาง และรอทีมวิศวกรที่มาติดตั้งท่อระบายอากาศ ระบบไฟฟ้า และสายสื่อสาร อุโมงค์ใต้ดินเส้นนี้ก็คงทะลุได้เร็วกว่านี้ด้วยซ้ำ
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ที่เหมืองเหล็กภูเขาเหล็ก ริมขอบบ่อเหมืองเปิดขนาดมหึมา พื้นดินเรียบๆ จู่ๆ ก็โก่งตัวขึ้นด้านบน ดินและเศษหินร่วงหล่นลงมาอย่างไม่หยุด
จากนั้น รถยักษ์หกล้อคันหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน ตัวรถยังเปื้อนดินดำและเศษหิน
"ฟู่——ในที่สุดก็ออกมาได้"
หลี่เฟยผลักประตูห้องขับ ปีนออกมาครึ่งตัวบนหลังคารถ สูดหายใจเข้าลึกๆ
ในอากาศไม่มีกลิ่นอับชื้นเหมือนใต้ดิน แต่กลับเป็นกลิ่นแห้งๆ ที่ปนด้วยฝุ่นแร่
จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆ และสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติทันที
พื้นที่เหมืองเงียบสงัดผิดปกติ แต่นี่แหละคือสิ่งที่ผิดปกติที่สุด
ตามปกติแล้ว เหมืองขนาดใหญ่แบบนี้ตอนเกิดภัยพิบัติควรจะมีคนงานอยู่ไม่น้อย จำนวนซอมบี้ที่กลายสภาพไปก็ไม่ควรจะน้อย
แต่ตอนนี้ ในสายตาของหลี่เฟย กลับไม่มีแม้แต่เงาคนเดียว
"จ้วงเซิง เรามาถึงพิกัดที่กำหนดแล้ว พื้นที่ผิวปลอดภัย ยังไม่พบการเคลื่อนไหวของซอมบี้" เขารายงานเสียงเบาผ่านเครื่องสื่อสารบนบัตรประจำตัว
[รับทราบ]
เสียงของหลิงอวี้สงบนิ่งเหมือนเคย
[รักษาความระมัดระวัง เริ่มสำรวจพื้นที่เหมืองเบื้องต้น ยามจะประสานงานกับพวกนาย]