เขตอันหลาน ถนนหงหยวน
รถบรรทุกหกล้อดัดแปลงหลายคันบดผ่านเศษหินบนถนน ส่งเสียงอึมครึมทึบ
ภายในห้องบรรทุก เครื่องแม่รังผึ้งที่ถูกถอดแยกเป็นหลายโมดูลถูกยึดติดกับโครงกันสั่นสะเทือน แต่ละชิ้นห่อด้วยผ้าใบกันน้ำสองชั้น
จางอู่นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ มือซ้ายวางบนกรอบหน้าต่าง สายตามองตรงไปตามถนนสองข้างทาง
ม้วนเหล็กร้านค้าริมทางเอียงระเกะระกะ พื้นเต็มไปด้วยคราบสีเข้มแห้งกรังมายาวนาน
รถบัสคันหนึ่งขวางอยู่กลางสี่แยก ตัวรถเต็มไปด้วยรอยบุ๋มขนาดเท่าฝ่ามือ กระจกหน้ารถหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ข้างหน้าสามร้อยเมตร ตรงสี่แยกมีสิบสองตัว” เสียงของหลิงอวี้ดังมาจากบัตรประจำตัวที่ติดอยู่ที่หน้าอกของจางอู่
“รับทราบ” จางอู่กดปุ่มสื่อสาร แล้วพูดกับโจวอี้ที่นั่งอยู่ที่ตำแหน่งคนขับ “อย่าจอด รีบผ่านไป”
ขบวนรถรักษาความเร็วไว้ที่หกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง มุ่งหน้าเข้าสู่สี่แยก
ไม่ผิดคาด ซอมบี้สิบกว่าตัวเซโซเซออกมาจากด้านหลังรถบัส ใบหน้าซีดเซียวหันไปทางทิศทางของรถยนต์ ดวงตาหม่นหมองไล่ตามแหล่งกำเนิดเสียงที่เคลื่อนที่นี้
มีสามตัวเริ่มวิ่งตามหลังรถ
ภายในห้องบรรทุก ทุกคนต่างกำปืนไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังไม่รีบยิง
“ไม่ต้องตื่นเต้น” จางอู่พูดเสียงต่ำ “พวกมันไล่ไม่ทันหรอก”
รถบรรทุกขับต่อไปเรื่อย ๆ ความเร็วไม่เปลี่ยนแปลง
ซอมบี้หลายตัววิ่งตามอยู่ประมาณสองร้อยเมตร ก็ค่อย ๆ ตกไปอยู่ด้านหลัง และในที่สุดก็หยุดลง ยืนโยกเยกอยู่กับที่สองสามที แล้วก็แยกย้ายกันไปอย่างไร้จุดหมาย
แต่ไม่นาน ซอมบี้จากที่อื่นก็แห่กันเข้ามาใหม่
“ให้ตายเถอะ มีอยู่ทุกที่จริง ๆ ด้วย!” โจวอี้บ่นพึมพำ แต่แววเสียงเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง
ขับต่อไปอีกประมาณสิบนาที หลิงอวี้ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
[ใกล้ถึงพื้นที่เป้าหมายแล้ว ถนนหงหยวน หนึ่งร้อยสามสิบเจ็ด เขตที่อยู่อาศัย ‘เซิ่งซื่อหัวถิง’]
[ทางเข้าลานจอดรถใต้ดินอยู่ทางฝั่งตะวันตก]
รถคันนำลดความเร็วลง แล้วเลี้ยวเข้าประตูข้างของเขตที่อยู่อาศัย
ประตูรั้วเหล็กถูกชนพังไปตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว พื้นมีรอยยางแห้งกรังและรอยลากลึกตื้นไม่เท่ากัน