[คำเตือน มีแหล่งความร้อนขนาดใหญ่ที่ไม่ทราบจำนวนกำลังเคลื่อนตัวเข้าหาพวกคุณ ให้อพยพออกจากพื้นที่ทันที!]
คำเตือนของหลิงอวี้ดังระเบิดออกมาจากวิทยุในรถ น้ำเสียงเร่งรีบ
รูม่านตาของหวังไห่หดวาบ
“ทุกคนถอย! วิ่งไปทางฐาน! อย่าหันกลับมา!”
เสียงตะโกนของเขาดังก้องในอุโมงค์ กลุ่มคนที่กำลังทำงานค้ำยันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งเครื่องมือแล้ววิ่งหนี
ไฟแถบ LED ส่องให้เห็นหลังของพวกเขาที่กำลังวิ่ง เสียงฝีเท้าถูกขยายหลายเท่าในพื้นที่ปิด
แต่คนในรถอเนกประสงค์กลับไม่ได้วิ่งหนีด้วยกัน พวกเขาอยู่แถวหน้ากว่าถ้าลงรถไปวิ่งก็ไม่ทัน แถมยังเสียการป้องกันสุดท้ายอีกด้วย
หวังไห่กระตุกคันบังคับ รถหุ้มเกราะ “ตัวนิ่ม” เริ่มถอยหลังอย่างช้า ๆ
ล้อทั้งหกบดผ่านรางชั่วคราวที่เพิ่งวางเสร็จ ค่อย ๆ เคลื่อนตามหลังกลุ่มคนที่กำลังวิ่งหนีอย่างมั่นคง
ระหว่างที่รถถอย สมาชิกที่รับผิดชอบระบบอาวุธก็คว้ามือจับแผงควบคุมปืนกลแล้ว เซอร์โวมอเตอร์ของป้อมปืนกลเกาส์คู่เริ่มทำงาน ลำกล้องปืนเล็งไปยังความมืดเบื้องหน้าของอุโมงค์
ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียง “แกร่ก ๆ” แผ่วเบาแต่ต่อเนื่องก็ดังขึ้นในอุโมงค์
เหมือนข้อต่อแห้ง ๆ หลายเส้นเสียดสีกับผนังหิน เหมือนฝนตกหนักกระหน่ำหลังคาเหล็ก
แล้ว ในระยะไม่ถึงสี่สิบเมตรข้างหน้า ผนังอุโมงค์ก็เริ่มแตก
ชั้นวัสดุเซ็ตตัวเร็วเริ่มมีรอยแตกก่อน แล้วทั้งแผ่นก็หลุดร่อน
สิ่งที่พุ่งออกมาจากรอยแตกไม่ใช่เศษหิน แต่เป็นขาปล้องสีดำมันวาว—หนากว่าแขนผู้ใหญ่ พื้นผิวปกคลุมด้วยกระดองสีน้ำตาลเข้ม ปลายเป็นตะขอแหลมรูปเคียว
เมื่อตัวแมลงตัวแรกโผล่ออกมา หัวใจของหวังไห่ก็เต้นช้าลงครึ่งจังหวะ
สิ่งนั้นยาวกว่าสามเมตร ลำตัวแบนแบ่งเป็นหลายสิบปล้อง แต่ละปล้องมีขาแหลมคมคู่หนึ่งยื่นออกมาทั้งสองข้าง
หนวดสองเส้นที่หัวสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง ปากที่อ้าปิดเผยให้เห็นฟันแหลมซ้อนกันหลายชั้น
มันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว
ผนังหินแตกพร้อมกันหลายจุด ตัวที่สอง ตัวที่สาม ตัวที่เจ็ด ตัวที่สิบห้า—ฝูงแมลงทะลักออกมาราวกับคลื่นจากรอยแตกทุกทิศทาง เต็มพื้นที่อุโมงค์ด้านหน้าจนแน่น
หวังไห่ไม่ลังเล สั่งโจมตีทันที
“ยิง!”