ในห้องประชุม ภาพโฮโลแกรมเหนือโต๊ะวงแหวนสว่างขึ้น แผนที่ภูมิประเทศสามมิติที่ครอบคลุมครึ่งเมืองหยวนเจียงค่อยๆ คลี่ออก
หลิงอวี้ทำเครื่องหมายพื้นที่ที่สำรวจแล้วทีละจุด สีต่างๆ แทนระดับความอันตรายที่แตกต่างกัน
พื้นที่สีเขียวมีเพียงก้อนเดียว นั่นคือฐานโรงไฟฟ้าและรัศมีสามกิโลเมตรโดยรอบ ความหนาแน่นของซอมบี้ใกล้เคียงศูนย์ ระดับอันตราย ต่ำ
พื้นที่สีเหลืองครอบคลุมย่านที่อยู่อาศัยและย่านการค้าที่คึกคักของเขตอันหลาน ความหนาแน่นของซอมบี้สูง และมีความเสี่ยงที่ซ่อนอยู่ซึ่งยังไม่ได้รับการยืนยันอีกมาก ระดับอันตราย ปานกลาง
พื้นที่สีส้มครอบคลุมเขตอุตสาหกรรมรวมของเมืองหยวนเจียงและอำเภอหนิงเฟิง โดยพื้นที่แรกมีสิ่งกลายพันธุ์ปีกขาวระดับสูงออกอาละวาด ส่วนพื้นที่หลังตั้งอยู่บนเส้นทางอพยพของฝูงซากศพที่เกิดจากสาเหตุที่ไม่ทราบแน่ชัด ความหนาแน่นของซอมบี้สูงมาก ระดับอันตราย สูง
พื้นที่สีแดงครอบคลุมสองบริเวณ บริเวณแรกคือบริษัทไห่รุยชีวภาพเทคโนโลยีจำกัด หยวนเจียง พฤติกรรมของฝูงซอมบี้ผิดปกติอย่างยิ่ง และสงสัยว่ามีสิ่งกลายพันธุ์ระดับสูงที่ไม่รู้จัก ระดับอันตราย สูงมาก
บริเวณที่สองคือเขตเล่อเทียน ถูกเนื้อเน่ากลายพันธุ์ปนเปื้อนอย่างสิ้นเชิง ความหนาแน่นของซอมบี้สูงมาก สิ่งกลายพันธุ์ระดับสูงปรากฏตัวมากมาย ระดับอันตราย สูงมาก
นอกเหนือจากนั้นถูกปกคลุมด้วยสีดำ หมายถึงยังสำรวจไม่ทั่วถึง
แผนที่แสดงเสร็จสิ้น ห้องประชุมยังคงเงียบสงบ
[ข่าวดีก็คือ ความร่วมมือของพวกเราทุกคน ทำให้จำนวนผู้รอดชีวิตที่ที่หลบภัยรับไว้เพิ่มขึ้นอย่างมาก]หลิงอวี้เอ่ยปากเป็นคนแรก
“แต่ข่าวร้ายคือ ปฏิบัติการที่เขตเล่อเทียนได้พิสูจน์แล้ว ถ้าไม่มีอำนาจการยิงที่เพียงพอ เรายากมากที่จะช่วยผู้รอดชีวิตกลุ่มใหญ่ๆ ออกจากคลื่นซากศพได้”
จางอู่กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
หากมองจากมุมผลตอบแทนของภารกิจครั้งเดียว ปฏิบัติการช่วยเหลือที่เขตเล่อเทียนไม่ถือว่าล้มเหลว อย่างน้อยก็ช่วยคนกลับมาได้ร้อยกว่าคน
แต่มองจากกระบวนการปฏิบัติการ การจะทำปฏิบัติการแบบนี้ซ้ำอีกครั้ง แทบเป็นไปไม่ได้