ในความมืดของชั้นใต้ดินสาม เสินเอี๋ยนกอดกล่องเก็บอุณหภูมิต่ำสีเงินไว้แน่นในอ้อมแขน
ไซเรนอันแหลมคมและการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงมาถึงพร้อมกันเกือบจะพร้อมๆ กัน หลอดไฟบนเพดานกระพริบอย่างบ้าคลั่ง ฝุ่นละอองร่วงหล่นพรู
"วิ่ง!" จางอู่ตะโกนก้อง
ทั้งสามคนวิ่งขึ้นไปตามทางหนีไฟ
ระบบช่วยแรงไฮดรอลิกของชุดเกราะภายนอก "รุ่งอรุณ" ส่งเสียงดัง ทุกย่างก้าวของทั้งสามคนกระโดดข้ามบันไดไปหลายขั้น
ระยะทางจากชั้นใต้ดินสองถึงชั้นหนึ่งไม่ถึงสิบกว่าเมตร ทั้งสามคนใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองวินาทีในการข้ามไป
แต่ความเร็วของสัตว์ประหลาดที่อยู่ข้างหลังทั้งสามคนก็เกินจริงเช่นกัน หางงูยาวสี่ห้าเมตรฟาดอย่างแรง ยามตัวหนึ่งในฐานใต้ดินที่กำลังยิงใส่มันอย่างหนัก รวมถึงกำแพงรับน้ำหนักทั้งด้านที่อยู่ข้างหลังมัน ต่างแหลกสลายภายใต้แรงกระแทก เศษคอนกรีตกระจายออกไปดุจสะเก็ดระเบิด
จากนั้น สัตว์ประหลาดร่างคนหัวงูตัวนั้น ทะลุพื้นชั้นใต้ดินสามขึ้นมาอย่างแรง แทรกตัวเข้าไปในชั้นใต้ดินสอง!
ร่างกายครึ่งบนของมันที่เป็นมนุษย์ขยายตัวจนสูงเกือบสี่เมตร กลุ่มเนื้อเยื่อหนาแน่นบนตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง ราวกับผลไม้สุกงอมที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ
ปากขนาดใหญ่ที่แยกตามแนวยาวส่งเสียงคำรามกึกก้องจนหูแทบแตก คลื่นเสียงสั่นสะเทือนจนทั้งอาคารโคลงเคลง
เสินเอี๋ยนที่กำลังหนีตายอย่างบ้าคลั่งรู้สึกขนหัวลุก รู้ไว้ว่าอาคารนี้ไม่ใช่โครงการสร้างแบบลวกๆ นะ!
ในที่สุดก็มาถึงชั้นหนึ่ง จางอู่เป็นคนนำ ไหล่ชนประตูหนีไฟ กรอบประตูโลหะถูกแรงจากชุดเกราะดึงจนหลุดจากจุดเชื่อม
เฉินมั่วอยู่ท้ายสุด เขาหันกลับไปกวาดตามองอย่างรวดเร็ว
ผนังบันไดกำลังแตกร้าว หางยักษ์ที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีเทาขาวพลุ่งขึ้นมาจากด้านล่าง บดขยี้เหล็กเส้นและท่อทุกอย่างที่ขวางหน้า
"เร็วเข้า! มันตามมาทันแล้ว!" เฉินมั่วเองก็เริ่มใจเสีย ตัวสิ่งนี้ความแข็งแกร่งของร่างกายช่างเกินมนุษย์ไปได้!
"อย่าหันกลับ วิ่ง!" น้ำเสียงของจางอู่ยังคงมั่นคง เขารู้ว่ายิ่งเป็นเวลาแบบนี้ยิ่งต้องไม่ตื่นตระหนก
ทั้งสามคนพุ่งออกจากประตูหน้าของอาคารวิจัยในชั่วพริบตา ก็มีเสียงระเบิดกัมปนาทดังมาจากข้างหลัง