ที่ค่ายชั่วคราวนอกเขตฝึกทหาร นี่เป็นวันที่สามแล้วหลังจากที่พวกเขามาถึง
จางอู่หมอบอยู่หลังรถลำเลียงพลหุ้มเกราะที่พลิกคว่ำคันหนึ่ง ยกกล้องส่องทางไกลกวาดมองไปทางเหนือของค่ายพัก
ในมุมมองไม่มีอะไรเลย แม้แต่เงาร่างที่โซเซก็ไม่มีสักร่าง
"ทางเหนือสะอาดแล้ว" เขาวางกล้องส่องทางไกลลง แล้วรายงานผ่านบัตรประจำตัว
[รับทราบ อัตราการกำจัดซอมบี้ทั่วพื้นที่ถึง 54% เป้าหมายที่เหลือกระจุกตัวอยู่ในรัศมีห้ากิโลเมตรรอบตึก 307]
สามวันพอดีที่จางอู่และหน่วยปฏิบัติการใช้กวาดล้างซอมบี้เร่ร่อนส่วนใหญ่บริเวณรอบนอกของค่ายพักได้จนเกลี้ยง
รวมถึงสิ่งกลายพันธุ์ระดับหนึ่งที่ยุ่งยากกว่าพวกนั้น ก็ถูกกำจัดทีละตัวด้วยความร่วมมือประสานกันระหว่างสมาชิกทีมกับหุ่นยนต์ยาม
พูดไปก็แปลก ที่นี่มีซอมบี้อยู่เป็นพันๆ ตัว แต่กลับไม่พบซอมบี้ระดับสองเลยสักตัว แถมซอมบี้ระดับหนึ่งก็ยังกระจายตัวอยู่บางๆ แถวๆ บริเวณรอบนอกเท่านั้น
หลิงอวี้กับจางอู่และคนอื่นๆ เห็นพ้องกันว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับสัตว์ประหลาดใต้ตึก 307 ไม่มากก็น้อย ส่วนซูวานเดาว่าน่าจะเป็นความสัมพันธ์แบบแข่งขัน ในพื้นที่หนึ่งๆ จะมีสิ่งกลายพันธุ์ระดับสูงได้เพียงตัวเดียว
ตั้งแต่เสียงคำรามจากใต้ดินดังขึ้น หลิงอวี้ก็สั่งหยุดแผนการที่หุนหันพลันแล่นทั้งหมดทันที
ทีมเปลี่ยนมาใช้กลยุทธ์ค่อยๆ กัดกินที่ปลอดภัยกว่า โดยใช้ค่ายชั่วคราวเป็นศูนย์กลาง แล้วรุกคืบเข้าสู่ภายในฐานทัพทีละก้าวอย่างมีระเบียบ
แต่ไม่คาดคิด เป้าหมายเสี่ยงภัยใต้ดินนั้นดูจะ"สงบเสงี่ยม" เอามากๆ
นอกจากจะส่งเสียงคำรามทึมๆ ออกมาเป็นช่วงๆ ตามเวลาที่แน่นอนในแต่ละวันแล้ว มันแทบไม่มีท่าทีจะโจมตีใครเลย
ทุกครั้งที่มันคำรามเสร็จ ซอมบี้ที่อยู่ใกล้ภายในค่ายพักก็จะทำท่าเหมือนได้รับคำสั่งรวมพล เคลื่อนตัวอย่างไร้ความรู้สึกไปทางตึก 307
[มันกำลัง'กินอาหาร']เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของหลิงอวี้ดังขึ้นในช่องสื่อสาร
ภาพจากโดรนผึ้งทหารถูกฉายขึ้นบนจอในรถบัญชาการชั่วคราว
ตรงกลางโถงชั้นหนึ่งของตึกวิจัย พื้นทรุดตัวเป็นหลุมดำขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบสามเมตร
ส่วนซอมบี้ที่ถูกดึงดูดมาก็เหมือนเทเกี๊ยวน้ำ กระโดดลงไปในหลุมดำนั้นอย่างไร้ความรู้สึกทีละตัวๆ