ราตรีดำมืดราวหมึกกลืนกินแนวเนินเขาทอดยาวทางตะวันออกของเมืองหยวนเจียงจนมิด
หลังเดินทางไกลและกวาดล้างศัตรูมาตลอดทาง หน่วยปฏิบัติการชุดที่สองของที่หลบภัยซึ่งหลินเยวี่ยเป็นผู้นำ ในที่สุดก็มาถึงพื้นที่เป้าหมายที่กำหนดไว้ นั่นคือเขตชานเมืองหลินหวู
ทว่าสิ่งที่รอต้อนรับพวกเขาไม่ใช่ภาพเมืองร้างอย่างที่คาด หรือฝูงคลื่นสีเทาที่ส่งเสียงคำรามไม่หยุด หากเป็นหมอกสีแดงคล้ำหนาทึบที่นิ่งเงียบและไหลเอื่อย
“จ้วงเซิง นี่มันสถานการณ์อะไรกันอีก?”
หลินเยวี่ยยืนอยู่บนหลังคารถรบทหารราบ ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมอง พลางขมวดคิ้วแน่น
ในเลนส์ หมอกแดงผืนนั้นดูราวกับโลหิตที่แข็งตัว ปกคลุมเมืองเบื้องล่างเนินเขาไว้ทั้งหมด ไม่เผยให้เห็นแม้แต่แสงไฟหรือเงาของสิ่งปลูกสร้าง
ม่านสีเลือดขนาดมหึมาผืนนี้แบ่งแยกทั้งเมืองออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ภายในม่านนั้นมีเพียงสิ่งไม่รู้ที่ชวนให้กระวนกระวาย
เมืองหยวนเจียง เมืองเอกของมณฑลจงผิง มีสี่เมืองอยู่ติดกับชายขอบ
ทางเหนือคือเมืองภูเขาเหล็ก ทางตะวันตกเฉียงเหนือคือเมืองลี่ซาน ทางตะวันตกเฉียงใต้คือเมืองฉางโจว และทางตะวันออกคือเมืองหลินหวู
เมืองภูเขาเหล็กมีแหล่งแร่จำนวนมาก ไม่เพียงมีเหมืองเหล็กใหญ่ที่สุดในประเทศ แต่ยังมีแร่สำรองอีกหลายชนิด ทั้งทองคำ เงิน ทองแดง ตะกั่ว สังกะสี และถ่านหิน นับเป็นเมืองอุตสาหกรรมเหมืองแร่โดยแท้
ที่นั่นมีระบบอุตสาหกรรมขุดเจาะและถลุงแร่ครบวงจร หากยึดคืนได้ทั้งหมด ย่อมเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการพัฒนาที่หลบภัยอย่างไม่ต้องสงสัย
งานกวาดล้างและยึดเมืองภูเขาเหล็กคืนเพิ่มเติมนั้น อยู่ในความรับผิดชอบของกองกำลังลี่ซานเดิมซึ่งหลี่กวงเป็นผู้นำ ปัจจุบันคือหน่วยปฏิบัติการชุดที่สาม
เมืองลี่ซานมีข้อได้เปรียบด้านทำเล ก่อนเกิดภัยพิบัติ ที่นี่ทำหน้าที่กระจายและขนถ่ายสินค้าปริมาณมหาศาล จึงเป็นศูนย์กลางเสบียงขนาดใหญ่ อีกทั้งระบบคมนาคมเชื่อมต่อภายนอกยังดี
ส่วนเมืองฉางโจวทางตะวันตกเฉียงใต้ก็มีจุดเด่นเรื่องแร่เช่นกัน เพียงแต่เป็นแร่หายาก และมีทรัพยากรทอเรียมอยู่มาก