ในเมืองลี่ซาน ศูนย์วิจัยกักเก็บสิ่งผิดปกติ "ม่าน"
ภายใต้แสงไฟสว่างจ้า ซูวานนั่งอยู่บนเก้าอี้ จ้องมองรายงานผลตรวจร่างกายของคนสองคนตรงหน้าที่ถืออยู่ในมือ
บนโต๊ะฝั่งตรงข้ามเธอ เย่ฉู่และฉินรุ่ยยืนอยู่ข้าง ๆ กำลังมองสำรวจห้องทดลองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยีแห่งอนาคตนี้อย่าง curious
เครื่องมือมากมายที่พวกเขาไม่เข้าใจกำลังทำงานอยู่อย่างเงียบ ๆ แผ่เสียงหึ่งเบา ๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ในอากาศ
หลังจากที่หลิงอวี้มาพูดคุยปลอบใจ พวกเขาก็ไม่รู้สึกเก้เก้อกับที่หลบภัยอีกต่อไป ดูผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติทีเดียว
เย่ฉู่มองซ้ายมองขวา จากนั้นก็เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ขึ้นมาทันที: "ศาสตราจารย์ซู พวกคุณเปิดเพลงอะไรกันอยู่หรือเปล่า? ทำไมผมฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลยนะ! แล้วก็ดูเหมือนเสียงจะดังไปหน่อยด้วย? ฟังแล้วรู้สึกวุ่นวายดี"
แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็เห็นศาสตราจารย์ซูที่ดูเหมือนจะพักผ่อนไม่เพียงพอตรงหน้า กับฉินรุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็มองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ
เย่ฉู่ตะลึงไปชั่วครู่ แล้วลองถามอย่างระวัง ๆ: "พูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?"
"เสี่ยวเย่เอ๋อร์ เป็นอะไรไป? ไหนมีเพลงอะไรกัน? ที่นี่มันเงียบจะตายไป!" ฉินรุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ มองเขาด้วยแววกังวล
ฟังจบ เย่ฉู่ก็เบิกตากว้าง ขมวดคิ้ว: "แต่ผมได้ยินจริง ๆ นะ รู้สึกเหมือนมีคนจำนวนมากร้องเพลงพร้อมกัน พวกเธอไม่ได้ยินหรือไง? มันดังมากจริง ๆ นะ!
หรือว่าผมหูแว่วไปเอง?" น้ำเสียงของเขาเริ่มไม่มั่นใจขึ้นมา
"คุณเย่ ช่วยลองหาต้นเสียงให้หน่อยได้ไหมคะ?" แววตาของซูวานวาบผ่านความเฉียบคม แล้วถามอย่างใจเย็น
"ได้ครับ ผมลองดู" เย่ฉู่พยักหน้า
จากนั้น เขาก็เริ่มเดินวนดูทุกมุมของห้องทดลอง ในที่สุดก็ไปหยุดอยู่ข้างตู้เก็บตัวอย่าง
เห็นดังนั้น ซูวานก็เดินเข้าไป นำตัวอย่างในนั้นออกมา เป็นคริสตัลที่ยังไม่สลายตัวสมบูรณ์ซึ่งเก็บมาจากเขตซินโจว
"ใช่เลย เสียงมันออกมาจากสิ่งนี้!" เย่ฉู่พูดอย่างตื่นเต้น แต่เมื่อเขามองเห็นรูปร่างของคริสตัลเหล่านั้นชัด ๆ ความสงสัยบนใบหน้าก็ยิ่งทวีมากขึ้น