อันที่จริง หากเพียงเพื่อให้ศูนย์กลางการผลิตอุตสาหกรรมขั้นต้นของฐานใต้ดินเดินเครื่องเต็มกำลัง ก็ไม่จำเป็นต้องวุ่นวายถึงขนาดนี้
หลังภัยพิบัติ ตัวเมืองเองก็เป็นเหมือน"เหมืองแร่"ขนาดยักษ์ อาคารเหล็กกล้าและยานพาหนะที่ถูกทิ้งร้างนับไม่ถ้วนต่างก็ล้วนเป็น"วัตถุดิบ"ที่สามารถนำมาแยกสลายและใช้ประโยชน์ได้
ยิ่งโดยเฉพาะหลังจากประชากรทะลุพันคน และมี"สารหลอกหลอนหมายเลขหนึ่ง"ซึ่งเป็นฟีโรโมนที่ใช้งานได้ดีเช่นนี้เป็นเครื่องมือพรางตัวแล้ว การจัดคนออกเก็บของตามเมืองทั้งเมืองก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป
สิ่งที่ค้างคาอยู่จริง ๆ คือเงื่อนไข"เส้นทางเก็บแร่ที่มั่นคง"ที่ระบบกำหนดไว้ต่างหาก
เงื่อนไขจำกัดข้อนี้ ตีกรอบแหล่งที่มาของวัตถุดิบไว้ที่"แร่ธาตุ"เท่านั้น และยังกำหนดให้ต้องจัดตั้งเส้นทางเก็บแร่และขนส่งที่สมบูรณ์และมั่นคง
แต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุใด เหมืองภูเขาเหล็กที่อยู่ใกล้หลิงอวี้ที่สุดกลับถูกป่าหนอนยึดครองมานานเพียงนั้น ภารกิจของเขาจึงล่าช้าไม่สำเร็จเสียที จนกระทั่งตอนนี้
สามวันต่อมา
พื้นที่เหมืองภูเขาเหล็ก ทางเข้าอุโมงค์ใต้ดิน
เมื่อรางสุดท้ายถูกปูเสร็จสิ้น รถแร่คันแรกที่บรรทุกสินแร่เหล็กเต็มคันก็แล่นเข้าสู่เส้นทางใต้ดินอันมืดมิดอย่างราบรื่นไปตามรางปิด
และเมื่อสายพานลำเลียงค่อย ๆ ส่งแร่สีดำน้ำตาลชุดแรกนี้เข้าสู่ช่องป้อนวัตถุดิบของศูนย์กลางการผลิตกระสุน ข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่หลิงอวี้รอคอยมานานก็ดังขึ้นในที่สุด
[ติ๊ง!]
[ภารกิจหลักที่สี่: วัตถุดิบแห่งอุตสาหกรรม สำเร็จแล้ว!]
[ผลประเมินภารกิจ: ปานกลาง]
[กำลังคำนวณรางวัล…]
[ได้รับคะแนนอารยธรรม: 50,000]
[ปลดล็อกสิ่งปลูกสร้าง: ศูนย์หลอมแร่×1]
[ปลดล็อกแบบแปลน: แบบแปลนศูนย์หลอมแร่×1]
[คะแนนอารยธรรมปัจจุบัน: 58,830 คะแนน]
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าประชากรที่หลบภัยถึงเกณฑ์แล้ว เริ่มภารกิจหลักที่ห้า: ลับคมให้คมกริบ]
[คำอธิบายภารกิจ: ที่หลบภัยเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว อย่างไรก็ตาม สันติสุขต้องได้รับการปกป้องด้วยกำลัง โปรดให้เจ้าของภารกิจสร้างโรงงานอาวุธครบวงจรขนาดกลางที่สามารถเดินเครื่องได้อย่างมั่นคง เพื่อให้พลังแห่งอารยธรรมผลักไสความมืดมนอีกครั้ง]