[รับทราบ!]
ความสนใจของหลิงอวี้แยกบางส่วนจากเขตฮุ่ยหนิงมาที่อำเภอหนิงเฟิงทันที
[หัวหน้าทีมฟางอี้ ตอนนี้ขอให้คุณนำทีมร่วมกับยามออกไปสำรวจสถานการณ์หน่อย]เสียงของหลิงอวี้ดังขึ้นในบัตรประจำตัวของฟางอี้ทันเวลา ยังคงเยือกเย็นเหมือนเดิม[จำไว้ ให้ความปลอดภัยของตัวเองเป็นอันดับแรก]
“รับทราบ!”
ฟางอี้วางกล้องส่องทางไกลลง แล้วจำใจทิ้งหม้อไฟอุ่นเองที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวน
คว้าสเปรย์ “มิติเสมือนหนึ่ง” บนโต๊ะขึ้นมา ฉีดใส่ตัวเองและอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว แล้วก็เดินยาวลงอาคารไปอย่างเร่งรีบ
“ภารกิจฉุกเฉิน! ทุกคน รวมพลออกเดินภายในห้านาที!”
ผ่านบัตรประจำตัว คำสั่งของเขาถูกส่งถึงหูของสมาชิกทุกคนอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก รถจู่โจมล้อสามคันกับหุ่นยนต์ยามสองตัว ก็บดขยี้ซากซอมบี้ที่กระจัดกระจายอยู่บนถนน มุ่งหน้าตามทิศทางที่คลื่นซากศพไหลบ่า ไปทางต้นเสียงปืนใหญ่ที่ดังก้อง
ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา เมื่อขบวนรถปีนข้ามไหล่เขาลูกหนึ่ง ภาพเบื้องหน้าในพื้นที่โล่งกว้างทำเอาฟางอี้รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
กลางสนามรบ แนวป้องกันเหล็กกล้าที่ประกอบด้วยรถรบทหารราบล้อแซดบีแอลแปดหกคันกับรถจู่โจมล้อแซดทีแอลสิบเอ็ดสองคัน กำลังระดมยิงอย่างบ้าคลั่ง
เสียงคำรามของปืนกลอัตโนมัติสามสิบมิลลิเมตร เสียงกึกก้องของปืนใหญ่ลำกล้องเรียบขนาดหนึ่งร้อยห้าสมิลลิเมตร ประสานกันเป็นบทเพลงมรณะ
ไกลออกไป มีแม้กระทั่งปืนใหญ่อัตตาจรยิงโค้งรุ่นศูนย์ห้าขนาดมหึมาที่กำลังยิงกระสุนหนึ่งร้อยห้าสิบห้ามิลลิเมตรเข้าไปด้านหลังของคลื่นซากศพในมุมยิงเฉพาะ ทุกครั้งที่ระเบิด เนื้อเลือดก็จะกระจายเป็นคลื่น
“เฮ้ย พลังโจมตีสูงขนาดนี้เลยเหรอ?” สมาชิกข้างกายฟางอี้อดอุทานไม่ได้ “สู้ยังมีแบบแผนขนาดนี้ พวกมันไปโผล่มาจากไหนกันเนี่ย?”
ขบวนนี้สู้ไม่ธรรมดาเลย ตาข่ายไฟที่ทอขึ้นหนาแน่นจนลมยังแทบผ่าน พลังแม่นยำในการจัดการสิ่งกลายพันธุ์ก็จัดจ้านไม่แพ้กัน
คนกว่าร้อยชีวิตพิงรถเกราะ สู้กับคลื่นซากศพที่หลั่งไหลไม่หยุดได้อย่างสูสี นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกหัดใหม่จะทำได้
แต่ดูไปดูมา คิ้วของฟางอี้ก็ยิ่งขมวดแน่น เขาเริ่มไม่เข้าใจ พวกนี้คิดจะทำอะไรกันแน่? ทำไมยังไม่ถอย? มั่นใจในตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ?