ในชั่วขณะที่เฉินมั่วปะทะกับสัตว์ประหลาดตัวนั้นอย่างดุเดือด ยามทั้งห้าเครื่องก็ได้ปิดล้อมจากหลายทิศทางแล้ว กระบอกปืนจับเป้าล็อกที่ตัวมัน
แต่เพราะเฉินมั่วอยู่ชิดกับปีศาจเกินไป หลิงอวี้จึงไม่ได้ยิงในทันที
"คำราม——"
ปีศาจส่งเสียงคำรามที่มิใช่มนุษย์ หนามดำบนแขนขยายตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดั่งคมมีดยาวสีดำหลายเล่ม หวดฟันใส่เฉินมั่วอย่างไม่ลืมหูลืมตา
เฉินมั่วยกแขนซ้ายขึ้นกันการโจมตีได้อย่างแม่นยำ พร้อมกับกำหมัดขวา กระแทกไปที่อกของปีศาจ
เสียงหมัดกระทบเนื้อและเลือดดังอึกทึกครึ้ม
อกของปีศาจยุบลงเป็นโพรงใหญ่ทันที แต่นั่นไม่ได้สร้างความเสียหายให้มันมากนัก แผลที่อกของมันหายสนิทได้ในพริบตา
"พลังฟื้นฟูยังน่าขยะแขยงเหมือนเดิม" เฉินมั่วอดสบถไม่ได้ เบื้องหลัง หัวฉีดเวกเตอร์เปล่งแสงสีน้ำเงินวาบหนึ่ง แล้วเปิดฉากโจมตีถล่มทลายใส่ศัตรูอีกครั้ง
เหมือนกับการต่อสู้กับหลินเยวี่ยครั้งก่อน ในแง่ความแข็งแกร่งล้วนๆ ปีศาจตัวนี้สูสีกับชุดเกราะ"รุ่งอรุณ" แต่ในด้านความคล่องตัว มันเทียบเฉินมั่วไม่ติดเลย
ร่างของเฉินมั่วพลิ้วไหวในพื้นที่แคบๆ ทุกการเปลี่ยนทิศทางมาพร้อมพลังจลน์อันมหาศาล
หมัด ศอก เข่า ทุกครั้งที่โจมตีล้วนตกใส่ตัวปีศาจอย่างแม่นยำ จนกระทั่งแทบจะทุบมันให้เป็นเละ
แต่พลังฟื้นฟูของเจ้าสัตว์ประหลาดชนิดนี้ยังน่ารังเกียจเกินไป ในเวลาอันสั้น เฉินมั่วคนเดียวไม่สามารถจัดการมันได้
แต่หมอกบางๆ โดยรอบเริ่มหนาแน่นขึ้น การมองเห็นก็ลดลงอย่างรวดเร็ว
เสียง "แกรกๆ" ที่ทำให้หนังหัวชานั้น เริ่มดังขึ้นจากทั่วทุกทิศทาง ยิ่งใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ
ราวกับมีสัตว์ประหลาดบางอย่างที่มองไม่เห็น กำลังค่อยๆ เข้าใกล้ผู้คน รอเพียงแค่เปิดเผยร่างแล้วกลืนพวกเขาลงไปทั้งเป็น
[เฉินมั่ว หาทางถอยห่าง ร่นออกมาก่อน!]
เสียงของหลิงอวี้เตือนขึ้นมาทันเวลา ในขณะเดียวกัน เฉินมั่วก็หาโอกาสได้ แล้วเตะสัตว์ประหลาดร่างคนตัวนั้นไปทางหลุมเหมืองโดยตรง
ร่างของมันเสียสมดุลทันที ดั่งว่าวที่สายขาด ร่วงหล่นไปทางอากาศของหลุมเหมือง