เช้าวันรุ่งขึ้น
จางจิ้งพาเด็กๆ ลงไปยังฐานใต้ดินตามปกติ พร้อมกับครูอีกสองคน
แต่เด็กๆ ที่เธอพามาวันนี้ มากกว่าปกติสิบคูณสี่คน เพราะมีสมาชิกใหม่จากเขตเล่อเทียนรวมอยู่ด้วย และจุดหมายปลายทางก็ไม่เหมือนเช่นเคย
"คุณจ้วงเซิง อยู่ทางนี้ใช่ไหมคะ?" จางจิ้งมองประตูไฟฟ้าที่ปิดสนิทพร้อมป้าย A301 ข้างหน้าอย่างไม่แน่ใจนัก แล้วถามผ่านกล้องวงจรปิด
[ถูกต้อง นี่คือพื้นที่ที่เพิ่งปลดล็อก ฉันคิดว่าน่าจะมีประโยชน์ต่องานสอนของพวกคุณ]
ไฟแสดงสถานะของประตูอัตโนมัติเปลี่ยนจากแดงเป็นเขียว ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะค่อยๆ เปิดแยกออกไปสองข้าง
และเมื่อภาพเบื้องหลังประตูปรากฏขึ้น จางจิ้งและทุกคนที่อยู่ข้างหลังเธอ ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขา ไม่ใช่ห้องเรียนไม่กี่ห้องอย่างที่คิดไว้ หากแต่เป็นศูนย์รวมอาคารเรียนขนาดใหญ่โตที่ดูเกินจริง
โถงกลางกว้างขวางและสว่างไสว เพดานทรงโดมจำลองท้องฟ้าสีครามพร้อมเมฆขาว แสงสว่างนุ่มนวลราวกับแสงแดดยามเช้า
พื้นปูด้วยวัสดุคอมโพสิตสีขาวเนื้อละเอียด ไร้รอยเปื้อนแม้แต่นิดเดียว
"นี่...สำหรับพวกเราหรือคะ?" จางจิ้งเอามือปิดปาก น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความไม่อยากเชื่อ
ในห้องเรียน โต๊ะเรียนของเด็กๆ ทุกตัวเป็นหน้าจอสีดำเรียบลื่น
เมื่อเด็กๆ นั่งลงด้วยความอยากรู้อยากเห็น หน้าจอก็สว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ โดยแสดงชื่อของแต่ละคนพร้อมรูปการ์ตูนน่ารักๆ
"ว้าว!" เด็กชายคนหนึ่งอุทานออกมา นิ้วของเขาปาดผ่านหน้าจอ และลายมือที่คดเคี้ยวของเขาก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะทันที
"คุณครูครับ วาดรูปได้ด้วย!"
จางจิ้งรีบเดินไปที่แท่นบรรยาย ซึ่งก็เป็นหน้าจอควบคุมขนาดใหญ่เช่นกัน
เธอลองเปิดคลังสื่อการสอนในตัว ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลออกมาทันที
ตั้งแต่การ์ตูนเคลื่อนไหวพร้อมภาพประกอบสำหรับการศึกษาปฐมวัย ไปจนถึงตำราเฉพาะทางระดับอุดมศึกษา ตั้งแต่คัมภีร์ซื่อจิงไปจนถึงกลศาสตร์ควอนตัม ครบครันทุกหมวดหมู่ ค้นหาง่าย
สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าคือ อุปกรณ์โฮโลแกรมสามมิติที่อยู่กลางห้องเรียน
เธอสุ่มเปิดบทเรียนชีววิทยาเรื่องหนึ่ง—"การสังเคราะห์ด้วยแสง"