ชุดเครื่องเสียงชุดสุดท้ายติดตั้งเสร็จเรียบร้อยแล้ว กลางคืนก็มืดสนิทลงแล้ว
เสินเอี๋ยนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ส่งไขควงในมือให้สมาชิกทีมข้างๆ แล้วยืดไหล่ที่แข็งทื่อ
ด้านนอกแนวป้องกันด้านหน้าของโรงไฟฟ้า ความมืดเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงลม
ระบบกระจายเสียงคลื่นเสียงความถี่สูงนั้นเปิดวนตลอด 24 ชั่วโมง ส่งเสียงแหลมที่อยู่บริเวณขอบการได้ยินของมนุษย์ ประสิทธิภาพดีมาก—นับตั้งแต่ระบบเปิดทำงาน กิจกรรมของซอมบี้กระจัดกระจายในรัศมีสามกิโลเมตรรอบแนวป้องกันก็หายไปเกลี้ยง
เธอตบฝุ่นบนมือ มองกำแพงเสียงที่มองไม่เห็นนี้ทำงานได้ผล สำนึกในใจก็สบายขึ้นเล็กน้อย
"ห้องผ่าตัดเป็นยังไงบ้าง?" เธอถามผ่านบัตรประจำตัวในมือ
เสียงของหลิงอวี้ดังขึ้นอย่างใจเย็น ปนกับคลื่นไฟฟ้าเล็กน้อย:
[สถานการณ์ดีกว่าที่คิด อย่างน้อยสิ่งนั้นก็ไม่ได้สร้างความเสียหายที่ไม่อาจย้อนกลับ...ประมาณนั้น]
"ประมาณนั้น?" เสินเอี๋ยนรู้สึกสงสัย
[การแยกตัวปรสิตเป็นไปอย่างราบรื่น ปัญหาเดียวมีเพียงหนึ่งเดียว]
"อะไร?"
[ร่างกายของผู้ป่วยทุกคนมีเนื้อเยื่องอกใหม่ที่ไม่ทราบสาเหตุเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย และยากจะเอาออก]
เสินเอี๋ยนขมวดคิ้ว: "แล้วพวกนายวางแผนจะทำยังไงต่อไป?"
[กักตัวสังเกตอาการก่อน จัดให้พวกเขาอยู่ในห้องแยกเดี่ยว มีหุ่นยนต์ยามหนึ่งตัวช่วยดูแลลาดตระเวน]
[สรุปคือ รอผลวิจัยของซูวานทางนั้นก่อน]
"เข้าใจแล้ว" เสินเอี๋ยนพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อ "งั้นฉันเลิกงานก่อนละ"
[เหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ]
"อืม"
...
ก่อนหน้านี้เล็กน้อย ในเขตบีของโรงไฟฟ้า ห้องปฏิบัติการชีวภาพ
ซูวานยืนอยู่หน้าห้องเลี้ยงเชื้อแบบแยก เชิดหน้าขึ้นมองก้อนปรสิตที่แข็งตัวสนิทผ่านผนังใสที่หนาขึ้น
ตอนนี้มันไม่ขยับตัวแล้ว ดูเหมือนก้อนหินสีดำรูปร่างแปลกประหลาด ผิวเต็มไปด้วยโครงสร้างแผ่นแข็งคมกริบ
แต่เซ็นเซอร์ความดันอากาศบนผนังห้องแยกแสดงว่ามันยังมีการแลกเปลี่ยนแก๊สอย่างอ่อนมาก
สภาวะจำศีล
ซูวานเปิดสมุดบันทึก หน้าปกมีลายมือหวัดๆ จดข้อสรุปการสังเกตเบื้องต้นไว้:
1. ประสาทรับความเจ็บปวดของโฮสต์อ่อนแอลง สงสัยว่าเป็นปัญหาเกี่ยวกับระบบประสาท