“หมอกที่สัตว์ประหลาดขนาดยักษ์พวกนั้นปล่อยออกมานั่นแหละ เราพบว่าผู้มีพลังพิเศษที่เข้าไปในหมอกมีโอกาสทำให้พลังของตัวเองแข็งแกร่งขึ้น แต่ห้ามมองสัตว์ประหลาดพวกนั้นเด็ดขาด”
หลิวอวี่กล่าวอย่างสงบนิ่ง “ถึงอย่างนั้นก็ยังอันตรายเกินไป บางคนอาจ ‘เสริมพลัง’ ล้มเหลวแบบสุ่ม แล้วกลายเป็นสัตว์ประหลาด
แต่ตราบใดที่ยังอยู่ในขอบเขตความสามารถของผม ผมก็ช่วยกดอาการไว้ได้ เพราะงั้นพลังพิเศษของหลายคนจึงตื่นขึ้นมาได้ด้วยความช่วยเหลือของผม
นอกจากนี้ เรายังพบว่า ยิ่งสัมผัสหมอกสีขาวจากสัตว์ประหลาดหลายชนิดมากเท่าไร พลังของพวกเขาก็ยิ่งควบคุมได้ง่ายขึ้น ผลข้างเคียงจากพลังพิเศษก็ลดลงมากด้วย”
กู้ฉางชวนจ้องเขาอยู่หลายวินาที ก่อนพยักหน้า “เป็นข้อมูลสำคัญมาก ขอบคุณที่แบ่งปัน”
หลิวอวี่ยิ้ม น้ำเสียงจริงใจ “ถ้ามีประโยชน์ก็ดีแล้ว”
ขณะนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิด
ทหารคนหนึ่งในชุดเกราะภายนอก “รุ่งอรุณ” เดินเข้ามา แล้วทำความเคารพกู้ฉางชวน “รายงานครับ ตรวจนับเสบียงเรียบร้อยแล้ว เริ่มแจกจ่ายได้ครับ”
“เริ่มได้” กู้ฉางชวนโบกมือ
ทหารหันหลังเดินออกไป
หลิวอวี่ถามอย่างสงสัย “เสบียงเหรอ?”
“อืม” กู้ฉางชวนลุกขึ้น “ไปกันเถอะ จะพาพวกคุณไปดู”
……
จัตุรัสกลางเมือง เขตเมืองเก่ากุ้ยกั่ง
ตอนนี้ที่นี่ถูกเก็บกวาดจนสะอาดแล้ว หิมะถูกโกยไปกองไว้ด้านข้าง พื้นปูแผ่นกันลื่นเอาไว้
กลางจัตุรัสมีกล่องโลหะขนาดใหญ่นับสิบใบวางเรียงเป็นระเบียบ
ผู้รอดชีวิตกว่าหมื่นคนมารวมตัวกันอยู่รอบ ๆ ทั้งหมดได้รับแจ้งจากหลิวอวี่ให้มาที่นี่
พวกเขายืนอยู่รอบนอก พูดคุยกันเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและความคาดหวัง
กู้ฉางชวนเดินขึ้นไปบนแท่นชั่วคราว โดยมีหลิวอวี่ตามหลัง
“ทุกคน!”
เสียงของกู้ฉางชวนดังชัดไปทั่วบริเวณผ่านลำโพงที่ติดตั้งในชุดเกราะ
“ผมชื่อกู้ฉางชวน เป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยขององค์กรฟื้นฟูประเทศหลังภัยพิบัติและคณะกรรมการบรรเทาภัยรุ่งอรุณ”
“นับจากนี้ เมืองกุ้ยกั่งจะถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่หลบภัยอรุณรุ่งอย่างเป็นทางการ พวกเราจะจัดหาอาหาร ยา ที่พักอาศัย และหลักประกันความปลอดภัยให้ทุกคน”
“แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ต้องชี้แจงให้ชัดเจนว่า รุ่งอรุณไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์”