มณฑลจงผิง ฐานหลักรุ่งอรุณ หยวนเจียง ศูนย์บริหาร
【ปัญหาของเมืองหลิวหยางคลี่คลายแล้ว โรงงานน้ำมันทางนั้นก็กลับมาเดินเครื่องได้อีกครั้ง】
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?!”
เสินเอี๋ยนที่กำลังก้มหน้ามองแท็บเล็ตเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ปิดไม่มิด
“ของนั่นไม่ได้ยาวตั้งสองกิโลเมตรหรือไง? ฉันนึกว่าต้องสู้กันอีกพักใหญ่เสียอีก!”
【ฉันเองก็ไม่คิดว่ามันจะอ่อนปวกเปียกขนาดนั้น】 เสียงของหลิงอวี้ฟังดูเสียดายอยู่บ้าง 【เดิมทียังคิดจะลองใช้โมดูลอาวุธของ ‘ผู้ชำระอารยธรรม’ กับมันดูสักหน่อย】
“หมายถึงระบบอำนาจการยิงที่ใช้การสังหารด้วยนิวตรอนเป็นอาวุธยุทธวิธีทั่วไปนั่นน่ะเหรอ?” มุมปากของเสินเอี๋ยนกระตุก “ไอเดียดี แต่ฉันแนะนำว่าอย่าคิดเลย
พี่ใหญ่ ไม่ใช่ทุกที่ที่จะมีโล่ ‘ท้องฟ้า’ นะ
ถ้าปล่อยดอกไม้ไฟลูกยักษ์นั่นออกไป ไม่รู้ว่าศัตรูจะตายเกลี้ยงหรือเปล่า แต่พวกเราเองคงล้มตายกันเป็นแถบก่อนแน่”
【ที่จริงมันก็มีอาวุธโจมตีอย่างแม่นยำอยู่ เธอไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้】
“มีจริงเหรอ?” เด็กสาวเงยหน้าขึ้น แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความสงสัย
【น่าจะ...มีมั้ง? ประมาณนั้น อาจจะ】 เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของหลิงอวี้หยุดไปสองวินาที ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงฮึกเหิม เร้าอารมณ์อย่างรวดเร็ว 【เชื่อฉันสิ!】
“...” เสินเอี๋ยนกลอกตาใส่อากาศ ไม่คิดจะต่อบทสนทนา
【เอาละ ๆ ไม่ล้อเล่นแล้ว】 น้ำเสียงของหลิงอวี้กลับมาเรียบเฉยตามปกติ 【เมืองหลิวหยางยึดคืนมาได้แล้ว นั่นหมายความว่าตั้งแต่นี้ไป เมืองทรัพยากรสำคัญทั้งหมดทางเหนือจะอยู่ในเครือข่ายควบคุมของเรา】
พร้อมกับคำพูดของเขา ภาพแผนที่การไหลเวียนทรัพยากรทั่วประเทศแบบเคลื่อนไหวขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเสินเอี๋ยน
เส้นทางนับไม่ถ้วนเปล่งแสงหลากสีทอดยาวออกจากผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ทั่วประเทศ ก่อนจะไหลไปรวมกันยังจุดศูนย์กลางทั้งห้าแห่งที่กระจายอยู่ทั่วทุกทิศ ราวกับสายน้ำนับร้อยไหลคืนสู่มหาสมุทร
【กำลังผลิตต่อวันของบ่อน้ำมันเก่าแก่อย่างหลิวหยางและชิ่งเฟิงฟื้นกลับมาอยู่ที่ 60 เปอร์เซ็นต์ของช่วงก่อนหายนะแล้ว แม้จะยังไม่สูงนัก แต่ก็เพียงพอรองรับความต้องการในระยะนี้ของเราโดยพื้นฐาน