เฉิงหลินส่ายหัว บริเวณรูกระสุนที่เหลือเลือดหยดสุดท้ายถูกผิวหนังใหม่ปกคลุม
"อืม เจ็บชะมัด!" มันพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังบ่นว่าอากาศไม่ดี "รสชาติกระสุนห่วยจริงๆ"
เฉินมั่วถือปืนถอยหลังสองก้าว ปากกระบอกปืนของหุ่นยนต์ยามล็อกเป้าหมายไว้แล้ว
"แกเป็นอะไรกันแน่?"
"ฉัน?" เฉิงหลินหัวเราะ รอยยิ้มเหมือนกับตอนปกติ สุภาพอ่อนโยนดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ
แต่ม่านตาของเขากำลังเปลี่ยนสีอย่างช้าๆ จากสีน้ำตาลกลายเป็นสีเทาอมขาวคล้ายศพเน่า
"พวกนายเรียกฉันว่าสัตว์ประหลาด แต่จริงๆ แล้วเราคือเพื่อนร่วมทางที่ใกล้ชิดที่สุด"
ฝ่ามือขวาของเขาฉีกขาดเป็นรอย แต่ไม่มีเลือดไหล หนามแหลมสีดำอันหนึ่งโผล่ออกมาจากใต้ผิวหนัง ยาวถึงสามสิบเซนติเมตร ปลายแหลมเปล่งประกายชุ่มชื้น
"ในอดีตอันไกลโพ้น เราที่อยู่ร่วมกันอย่างแน่นแฟ้นต่างหากที่เป็นเจ้าของแผ่นดินนี้แต่ดั้งเดิม"
หนามแหลมยังคงงอกต่อไป จากแขน จากหัวไหล่ ไปจนถึงหลัง——เหมือนกิ่งไม้ที่งอกใหม่ หนามดำรูปร่างแปลกประหลาดกว่าสิบอันแทงทะลุร่างกายของเขาออกมา
เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เผยให้เห็นลำตัวที่ไม่ใช่มนุษย์: กล้ามเนื้อบิดเบี้ยว ลวดลายสีแดงเข้มที่สั่นไหวอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง
"น่าเสียดาย ตั้งแต่ที่พระองค์หลับใหลลง พวกเราก็จำต้องหลับตามไปด้วย" เฉิงหลินขยับคอ กระดูกส่งเสียงก๊อบแก๊บ
"ผลก็คือทำให้พวกนายเสื่อมทรามลงอย่างรุนแรง ดูร่างกายฉันตอนนี้สิ ต่อให้ฉันเสริมความแข็งแกร่งมามากแค่ไหน ถึงระดับนี้ก็เป็นขีดจำกัดแล้ว"
"เทียบกับร่างกายที่สมบูรณ์แบบในอดีตไม่ได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลือดเทพที่แทบจะสูญสิ้นไปในร่างกาย"
"ดังนั้นแกถึงหมายหัวเด็กๆ?" เฉินมั่วจ้องสัตว์ประหลาดตรงหน้า เสียงเย็นชามาก
"ใช่แล้ว ถึงแม้จะเสื่อมทรามลงอย่างรุนแรงเหมือนกัน แต่ความเป็นพลาสติกของภาชนะวัยเยาว์ก็เหนือกว่าผู้ใหญ่อย่างแน่นอน" เฉิงหลินกางแขนทั้งสอง ใบหน้าที่กลายพันธุ์ปรากฏรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัว
"พี่น้องของฉันจะหลอมรวมได้สมบูรณ์แบบและแข็งแกร่งกว่าฉัน"
สายตาของเขามองข้ามเฉินมั่ว ไปยังเด็กๆ ที่ถูกสมาชิกทีมปกป้องอยู่ด้านหลัง
"พวกเขาจะมีพลังที่จะอยู่รอดต่อไปในยุคอันมืดมิด แม้แต่กลับมาครองแผ่นดินนี้อีกครั้ง"