เสินเอี๋ยนย่อตัวลง หยิบแท่งทรงกระบอกสีเงินที่ทำจากโลหะขึ้นมา
ชิ้นส่วนนี้ไม่ใหญ่ สั้นกว่ากระติกน้ำร้อนหนึ่งช่วง ภายนอกไม่มีปุ่ม รอยต่อ หรือเครื่องหมายใดๆ
สัมผัสเย็นเฉียบ แต่น้ำหนักเบาอย่างน่าประหลาด ราวกับกลวงอยู่ข้างใน
แต่แสงสีขาวนวลส่องทะลุจากภายในออกมา สม่ำเสมอและคงที่ ไม่เหมือนวัสดุเรืองแสงใดๆ ที่เธอรู้จัก
“นี่คืออะไร?”
ตัวอักษรวิ่งขึ้นบนหน้าจอ:
[เทคโนโลยีดำขั้นสูงของประเทศ ใช้ซ่อมแซมเครื่องจักรกลที่ซับซ้อนได้]
เสินเอี๋ยนถือแท่งทรงกระบอกพลิกกลับอีกด้าน ยังหาสวิตช์ไม่พบ
“เครื่องจักรแบบไหนกันแน่?”
[อะไรก็ได้ ประมาณนั้น]
เสินเอี๋ยนมองชะแลงในมือ แล้วมองแท่งทรงกระบอกนั้น
“ซ่อมอาวุธได้ไหม? เช่น เปลี่ยนชะแลงอันนี้ให้เป็นเลื่อยไฟฟ้าอะไรแบบนั้น”
[โปรดทราบ นี่คือการซ่อมแซม ไม่ใช่การอัปเกรด ยิ่งไม่ใช่การอวยพรให้สมปรารถนา]
[อีกอย่าง แนะนำว่าอย่าโดนการ์ตูนหลอก เลื่อยไฟฟ้าไม่จำเป็นต้องดีกว่าชะแลงเสมอไป]
“งั้นเธออยากให้ฉันเอาสิ่งนี้ไปทำอะไร?”
[ซ่อมเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลสำรอง]
เสินเอี๋ยนขมวดคิ้ว: “เหตุผล?”
[เพราะตอนนี้ระบบจ่ายไฟของทั้งโรงไฟฟ้าอ่อนแอมาก หากวงจรหลักมีปัญหาอีกครั้ง โดยไม่มีแหล่งจ่ายไฟสำรอง ฉันจะควบคุมแม้กระทั่งประตูระบบรักษาความปลอดภัยไม่ได้ด้วยซ้ำ]
[ถึงเวลานั้นเธอจะต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้สามร้อยกว่าตัว ถือชะแลงเพียงอันเดียว ต่อสู้ตามลำพัง]
เสินเอี๋ยนเงียบไปสองวินาที
“เข้าใจแล้ว ซ่อมเครื่องกำเนิดไฟฟ้า”
[นี่คือแผนที่เส้นทางปฏิบัติการของเธอ]
หลิงอวี้แสดงแผนผังเส้นทางโดยรวมบนหน้าจอ จากห้องปั๊มไปยังห้องเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลต้องผ่านทางเดินเวรประจำเขตซี ระยะทางรวมประมาณแปดสิบเมตร
บนเส้นทางนี้เขามีกล้องวงจรปิดที่ใช้งานได้สามตัว เมื่อครู่สแกนไปรอบหนึ่ง พบซอมบี้เพียงสองตัวเดินเอ้อระเหยอยู่ใกล้ห้องเก็บของบริเวณกลางทางเดิน
ไม่ยากเกินไป
ก่อนที่เสินเอี๋ยนจะออกเดินทาง หลิงอวี้ดาวน์โหลด “การซ่อมแซมโครงสร้างพื้นฐานระดับ 1” ด้วย
ชั่วพริบตา กระแสข้อมูลความรู้จำนวนมหาศาลถูกเทเข้าไปในสมองของเขาโดยตรง
เขารู้ซึ้งถึงระดับความเสียหาย สาเหตุของความผิดพลาด และแผนการซ่อมแซมของอุปกรณ์ทุกชิ้นในโรงไฟฟ้าทันที
พร้อมกันนั้น เขาเริ่มใช้ความสามารถนี้ซ่อมกล้องวงจรปิดที่เสียหายสามตัวตามเส้นทางในเขตซี
กระบวนการซ่อมแซมไม่ต้องให้เสินเอี๋ยนลงมือ — ความสามารถระดับ 1 อนุญาตให้เขาซ่อมแซมอุปกรณ์ไฟฟ้าที่เสียหายเล็กน้อยจากระยะไกลได้ แลกกับการใช้คะแนนอารยธรรมเล็กน้อยต่อเครื่อง
กล้องสามตัวทำให้เขาเสียไป 60 คะแนน แต่ขอบเขตการมองเห็นขยายวงกว้างขึ้นทันที พบซอมบี้สามตัวที่เดินเตร่อยู่ในจุดบอดของกล้องเก่าอีกด้วย
คุ้มค่ามาก เพราะในตอนนี้ เสินเอี๋ยนคือแรงงานเพียงหนึ่งเดียวของเขา
การลดความเสี่ยงให้เธอ เป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง
หน้าจอรีเฟรชแผนที่เส้นทาง:
[ทางเดินเวรประจำเขตซี พบผู้ติดเชื้อ 5 ตัว ระบุตำแหน่งแล้ว ออกทางประตูด้านขวา เดินไปตามท่อ]
เสินเอี๋ยนผลักประตูห้องปั๊มออก ก้าวเข้าสู่ทางเดิน
เส้นทางนี้สะอาดกว่าเขตบีเล็กน้อย ไม่มีสิ่งของกระจัดกระจายล้มระเนระนาดมากนัก
ไฟฉุกเฉินยังสว่างอยู่สองสามดวง แสงสีขาวซีดตกลงบนพื้น ลากเงายาวเป็นเส้น
เดินมาได้ประมาณสี่สิบเมตร เสินเอี๋ยนผ่านห้องเวรห้องหนึ่ง
ประตูเปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง ข้างในมืดสนิท
กล้องวงจรปิดที่หลิงอวี้เพิ่งซ่อมเสร็จครอบคลุมบริเวณนี้ ด้านในไม่มีซอมบี้ แต่เขาสังเกตเห็นสิ่งอื่น
[หยุดก่อน เข้าไปในห้องเวรนี้ ข้างในมีของที่เธออาจใช้ได้]
เสินเอี๋ยนเบี่ยงตัวสอดเข้าไป พลิกค้นในตู้พบลูกอมสองสามเม็ด ชุดทำงานสองชุด
ที่มุมห้องมีกล่องบิสกิตอัดแน่นหนึ่งกล่อง น้ำเปล่าสองสามขวด และขวานดับเพลิงสีส้มแดงอีกหนึ่งเล่ม
ขวานไม่ใหญ่ แขนเดียวก็กวัดแกว่งได้ ใบมีดยังค่อนข้างคม
สั้นกว่าชะแลงเล็กน้อย แต่ประสิทธิภาพในการฟันและเฉือนสูงกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เสินเอี๋ยนดึงขวานออกมาชั่งน้ำหนัก ฟันไปในอากาศหนึ่งทีโดยไม่ตั้งใจ แล้วก็เก็บเข้าที่
จากนั้น เธอนั่งลงบนเก้าอี้ พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง กินบิสกิตอัดไปสองสามชิ้น ดื่มน้ำหนึ่งขวด สภาพจิตใจดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
พักฟื้นเสร็จ เธอเหน็บชะแลงไว้กับสายสะพายเป้เป็นของสำรอง ถือขวานนิรภัยไว้ในมือขวา แล้วเริ่มลอบเคลื่อนตัวอีกครั้ง
กลางทางเดิน หลิงอวี้ใช้เครื่องกระจายเสียงล่อซอมบี้สองตัวไปที่ปลายทางแยกไว้ล่วงหน้า แล้วปิดประตูกันไฟตายสนิท
ตอนที่เธอเดินผ่านประตูนั้น ได้ยินเสียงกระแทกจากด้านใน ก้าวเท้าเร็วขึ้นสองจังหวะ สีหน้าผ่อนคลายลงไม่น้อย
อ้อมเลี่ยงซอมบี้อีกสามตัวอย่างชาญฉลาด เธอก็มาถึงจุดหมายปลายทางอย่างราบรื่น
ประตูไม่ได้ล็อก เสินเอี๋ยนผลักเข้าไป
ห้องเครื่องกว้างขวางกว่าห้องปั๊มมาก เครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลขนาดใหญ่สองชุดตั้งตระหง่านเคียงคู่กัน เปลือกเหล็กสีเขียวกองทัพบนนั้นพิมพ์หมายเลขไว้
กลิ่นดีเซลในอากาศชัดเจน พื้นมีรอยเปื้อนของเหลวสีเข้มแผ่กระจายจากใต้เครื่องหมายเลขหนึ่ง
จุดรั่วของท่อน้ำมันเชื้อเพลิงเห็นได้ชัดเจน — ข้อต่อสายยางตรงจุดหนึ่งแตกเป็นรอยแยก น้ำมันดีเซลไหลตามรอยแตกลงมา รวมตัวเป็นแอ่งบนพื้นคอนกรีต
เสินเอี๋ยนย่นจมูก
“กลิ่นนี้ฉุนจัด ของแบบนี้ถ้าเจอเปลวไฟ...”
[นั่นคือเหตุผลที่ฉันบอกให้ซ่อมมันก่อน วางเครื่องมือลงบนท่อ กดค้างสิบวินาที]
เสินเอี๋ยนพยักหน้า เดินไปที่จุดรั่ว วางแท่งทรงกระบอกสีเงินลงบนข้อต่อท่อที่แตก แล้วกดลงไป
ครู่ต่อมา แสงสีขาวบนผิวแท่งทรงกระบอกพุ่งสูงขึ้นอีกหนึ่งระดับทันที
เสินเอี๋ยนหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ
เปลือกนอกของแท่งทรงกระบอกราวกับละลาย แตกสลายเป็นอนุภาคสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนที่แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
อนุภาคเหล่านี้ไหลไปตามนิ้วมือของเธอ ครอบคลุมข้อต่อท่อที่ชำรุด
จากนั้น แผ่กระจายออกไป ล้อมรอบเครื่องกำเนิดไฟฟ้าทั้งเครื่องไว้
ภาพที่ตามมาทำให้เธอกลั้นหายใจ
อนุภาคสีเงินราวกับมีชีวิต ทะลวงเข้าไปในรอยแตก ถักทอสายยางที่ขาดกลับขึ้นมาใหม่จากระดับโมเลกุล
ปะเก็นซีลที่ชำรุดงอกใหม่ทีละชั้น พื้นผิวข้อต่อโลหะที่ผุกร่อน สนิมค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นความเงางามของโลหะผสมใหม่เอี่ยม
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาประมาณสิบห้าวินาที
การซ่อมแซมเสร็จสิ้น อนุภาคสีเงินหมดสิ้น ประกายแสงสีขาวสุดท้ายสลายไปในอากาศ
ในมือเสินเอี๋ยนว่างเปล่า แท่งทรงกระบอกหายไปอย่างสิ้นเชิง
ส่วนเครื่องกำเนิดไฟฟ้าและท่อส่งน้ำมันเบื้องหน้าเธอ ดูเหมือนเพิ่งออกจากโรงงานใหม่เอี่ยม
เสินเอี๋ยนจ้องมองท่อส่งน้ำมันที่กลับมาใหม่อีกครั้งนานถึงห้าวินาที
เธอยื่นมือไปสัมผัสพื้นผิวข้อต่อ ปลายนิ้วรับสัมผัสเรียบลื่นเย็นเฉียบ
จากนั้นเธอเงยหน้ามองกล้องวงจรปิด
“ที่แท้ระดับเทคโนโลยีของพวกเราก็สูงขนาดนี้เลยเหรอ?”
[แน่นอน นี่เป็นเพียงส่วนเล็กส่วนน้อยของระดับเทคโนโลยีที่ล้ำหน้าที่สุดของดาวเคราะห์สีน้ำเงินเท่านั้น]
เสินเอี๋ยนไม่พูดต่อ แต่ในแววตามีชั้นเชิงแห่งการพิจารณาไตร่ตรองเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน
แต่เธอก็ไม่ได้ซักถามอะไร เพียงแต่เปลี่ยนเรื่องพูดว่า:
“ขั้นต่อไป ต้องทำอะไร?”
[รีสตาร์ท แผงควบคุมอยู่ทางซ้ายมือเธอ ปุ่มสีเขียว กดลงไป]
เสินเอี๋ยนเดินไปที่แผงควบคุม กดปุ่มสตาร์ท
เครื่องดีเซลส่งเสียงไอคร่ำครวญทึบหนึ่งครั้ง ตามด้วยเสียงคำรามที่มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งห้องเครื่องเริ่มสั่นสะเทือน หลอดไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบสองสามครั้ง แล้วค่อยๆ สว่างขึ้นทีละดวง
ในห้วงการรับรู้ของหลิงอวี้ ระบบไฟฟ้าสำรองฟื้นฟูเป็นปกติโดยพื้นฐานแล้ว
ระบบจ่ายไฟสำรอง — คืนสภาพแล้ว
ระบบควบคุมประตู — ใช้งานได้เต็มรูปแบบ
ระบบเครื่องกระจายเสียง — ความครอบคลุมเพิ่มขึ้นเป็นเจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์
ภาพบนหน้าจอเปลี่ยนไป แผนที่มุมมองเหนือศีรษะทั้งโรงไฟฟ้าคลี่ออกตรงหน้าเสินเอี๋ยน
ทั้งโรงไฟฟ้าถูกแบ่งออกเป็นสี่เขต เอ บี ซี ดี แต่ละเขตมีซอมบี้ระบุด้วยจุดสีแดง
ความหนาแน่นของจุดสีแดงไม่สม่ำเสมอ — เขตเอหนาแน่นที่สุด ใกล้ๆ หนึ่งร้อยห้าสิบตัว ส่วนใหญ่กระจุกอยู่ในอาคารโรงงานหลักและห้องเครื่องกังหัน เขตบีหกสิบกว่าตัว เขตซีสี่สิบกว่าตัว ส่วนเขตดีเป็นหอพักและคลังสินค้า ห้าสิบกว่าตัว
ด้านขวาของหน้าจอแสดงแผนการ:
[แผนกวาดล้างรายเขต — ยุทธวิธี “ปิดประตูตีหมา”]
[ระยะที่หนึ่ง: กวาดล้างเขตซี ความหนาแน่นของซอมบี้ต่ำที่สุด สามารถลองใช้ระบบควบคุมประตูแบ่งซอมบี้ออกเป็นกลุ่มเล็กๆ กำจัดเป็นชุดๆ ประเมินเวลา: 3-4 ชั่วโมง]
[ระยะที่สอง: กวาดล้างเขตดี พร้อมกันนั้นเก็บเสบียงและสิ่งของสนับสนุน]
[ระยะที่สาม: กวาดล้างเขตบี ต้องอาศัยหน่วยป้องกันร่วมมือ]
[ระยะที่สี่: กวาดล้างเขตเอ ศึกชี้ขาดสุดท้าย แผนเฉพาะจะพิจารณาจากทรัพยากรในขณะนั้น]
เสินเอี๋ยนอ่านจบ สายตาหยุดอยู่ที่กลุ่มจุดสีแดงหนาแน่นในเขตเอ
“หนึ่งร้อยห้าสิบตัวเบียดกันอยู่ตรงนั้น เธอจะจัดการยังไง?”
[ค่อยว่ากันตอนนั้น]
“รายละเอียดน้อยมากเลยนะ”
[แผนอันยิ่งใหญ่ทุกแผนเริ่มต้นจากวิสัยทัศน์อันเลือนราง]
“ได้ๆ ท่านเอไอผู้ยิ่งใหญ่” เสินเอี๋ยนหมุนข้อมือ ขวานนิรภัยในอากาศเขียนโค้งหนึ่งวง
“ถึงฉันจะอยากสู้เพื่อแผนอันยิ่งใหญ่ต่อไป แต่ตอนนี้ฉันเหนื่อยจริงๆ”
“ช่วยชี้จุดปลอดภัยได้ไหม? ฉันอยากพักผ่อนหน่อย”
[โอเค]
เสินเอี๋ยนถอนหายใจโล่งอก เดินออกจากห้องควบคุมไฟฟ้านี้
และในจังหวะนั้นเอง กล้องวงจรปิดตัวหนึ่งที่หลิงอวี้เพิ่งซ่อมใหม่ก็จับภาพความผิดปกติได้ทันที
ภายในกำแพงหอพักเขตดี บนถนนในเขตโรงงาน รถบรรทุกทหารคันหนึ่งเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน กำลังแล่นเซไปทางทิศทางแกนกลางของโรงไฟฟ้า
ดูเหมือนมีคนบนรถ
คนเป็น
ตัวอักษรบนหน้าจอเปลี่ยนไป:
[เดี๋ยวก่อน แผนเปลี่ยน]
[ข้างนอกมีคนมา]