หกโมงเช้าพอดี
ประตูกันอากาศของแคปซูลเพาะปลูกระบบนิเวศในฐานใต้ดินเปิดออกตรงเวลา เด็กหลายสิบคนแห่กันเข้าไป เสียงฝีเท้าดังระเบ็งเซ็งแซ่ไปทั่วทางเดินโลหะ
"ห้ามวิ่ง! เข้าแถว!" เสียงของจางจิ้งดังมาจากด้านหลัง ท่าทีเคร่งขรึม
สำหรับโลกที่ถูกทำลายล้างบนผิวดิน นี่อาจเป็นเพียงอีกหนึ่งรุ่งสางที่โกลาหล แต่ภายในแคปซูลเพาะปลูกระบบนิเวศใต้ดินของที่หลบภัยอรุณรุ่ง วันนี้คือวันเก็บเกี่ยวผักชุดแรก
นี่คือข้อตกลงที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก เมล็ดพันธุ์ที่พวกเขาช่วยกันหว่าน จะให้พวกเขาช่วยกันเก็บผลผลิต
ภายในแคปซูลเพาะปลูก แสงเทียมสีขาวสว่างกระจายทั่วชั้นวางเพาะปลูกเรียงเป็นแถว
น้ำหล่อเลี้ยงแบบไร้ดินหมุนเวียนช้าๆ ในท่อใส อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นชื้นๆ ของความสดชื่นที่เจือกลิ่นคลอโรฟิลล์
บนชั้นเพาะปลูก ผักใบเขียวเจริญเติบโตงดงามน่าชม
ผักกาดน้ำมัน ผักกาดขาวน้อย ผักกาดหอม เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สีเขียวสดใสใต้แสงไฟน่ามอง
บนชั้นถัดไป มะเขือเทศเชอร์รีสีแดงสดห้อยระโยงระยางเต็มเถา ดั่งโคมไฟเรียงเป็นชุด
ที่มุมหนึ่งข้างแถว ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบดำ ดูสุขุมนุ่มลึก กำลังก้มหน้าก้มตาบันทึกข้อมูลอะไรบางอย่างลงในแท็บเล็ต
เขาชื่อซุนหยวนโจว ก่อนวันหายนะเป็นนักศึกษาปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยเกษตร ใกล้จะจบอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าโลกจะจบก่อนเขาเสียอีก
หลังจากรู้ว่าเขามีความรู้ด้านนี้ หลิงอวี้ก็มอบหมายให้เขารับผิดชอบงานแคปซูลเพาะปลูกระบบนิเวศนี้
ตอนนี้มองดูเด็กๆ ที่ตื่นเต้นเหล่านี้ แววตาหลังแว่นตาของเขาก็เจือรอยยิ้ม
จางจิ้งปรบมือ: "ทุกคนฟังคุณครูซุนนะ ข้อควรระวังในการเก็บและเด็ดผักต้องจำให้หมด ห้ามทำอุปกรณ์เสียหาย ห้ามทำเละเทะ ไม่งั้นการบ้านเพิ่มสิบเท่า"
"ทราบแล้วค่า!"
เด็กๆ แยกย้ายกันไปจ้อจี้ราวกับฝูงนกกระจอกน้อยสุดมีความสุข ร่วมกับเจ้าหน้าที่หน่วยผลิตช่วยกันเก็บผลผลิตจากแรงงานของตัวเองอย่างระมัดระวัง
ซุนหยวนโจวยืนมองอยู่ข้างๆ พูดกับกล้องวงจรปิดด้วยน้ำเสียงชื่นชมเบาๆ "เร็วกว่าเวลาที่คาดไว้ไม่น้อย อัตราการเจริญเติบโตก็เป็นหนึ่งจุดสามเท่าของสภาพแวดล้อมปกติ"