บนหน้าจอยุทธวิธีของทหารยามหมายเลขสอง แผนผังสามมิติของโรงเรียนปรากฏชัดเจน
จุดแสงสีแดงเลือดกระจายตัวราวกับโรคระบาด มีเพียงแสงสีเขียวไม่กี่จุดบนชั้นดาดฟ้าที่ยังคงกะพริบเหมือนเปลวเทียนกลางสายลม
“จ้วงเซิงยืนยันแล้ว ที่นี่ยังมีไฟฟ้าใช้”
“เพราะงั้น ข้าพเจ้ามีแผนที่เรียบง่ายแต่เสี่ยง”
เสียงของจางอู่ดังขึ้นภายในรถบรรทุกอับทึบ เงียบสงบและมั่นคง
เขาชี้ไปที่ไอคอนห้องกระจายเสียงบนหน้าจอ: “ข้าพเจ้ากับทหารยามหมายเลขสองจะแฝงตัวเข้าไปตรงนั้นก่อน เปิดเครื่องกระจายเสียง ล่อซอมบี้ส่วนใหญ่ไปที่สนามหญ้า ตอนนั้นจ้วงเซิงจะจัดการยิงถล่มที่นั่น”
สายตาของเขาหันไปทางโจวอี้และคนอื่นๆ: “ภารกิจของพวกนาย คือหลังจากเริ่มการยิงถล่ม รีบพุ่งเข้าตึกเรียนหลังที่ 1 ทางประตูด้านข้าง ขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อช่วยคน”
“ซอมบี้ที่หลงเหลืออยู่ในตึก คงต้องให้พวกนายจัดการกันเอง”
“อื้ม” โจวอี้ทำเสียงในลำคอ ขวานดับเพลิงในมือกำแน่นขึ้น “เข้าใจแล้ว ข้าพเจ้าไม่มีปัญหา”
คนอื่นๆ พยักหน้าตาม: “พวกเราไม่มีปัญหาเหมือนกัน”
ทุกคนต่างรู้ดีว่าแผนนี้เสี่ยงแค่ไหน แต่ก็รู้เช่นกันว่าเวลาไม่รอใคร สภาพของคนบนนั้นไม่อาจรั้งรอได้อีกต่อไป
“งั้นเริ่มปฏิบัติการ” จางอู่เปิดประตูรถ กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงพุ่งเข้ามาทันที
...
เสียงคำรามโหยหวนดังขึ้นทั่วทั้งโรงเรียน เหมือนเสียงดนตรีประกอบฉากการโจมตีที่เลวร้ายที่สุด
การเคลื่อนไหวของจางอู่คล่องแคล่ว วูบไหวตามเงาอาคารอย่างเงียบเชียบ
และเบื้องหลังเขา ทหารยามหมายเลขสองสลับไปยังโหมดซ่อนตัว ก้าวเท้าเบาเฉกเช่นกัน ราวกับกลืนเข้าไปกับความมืด
จิตสำนึกของหลิงอวี้แนบอยู่กับทหารยามหมายเลขสองและโดรนบนท้องฟ้า คอยระบุตำแหน่งของกลุ่มซอมบี้ทุกกลุ่มให้จางอู่
อ้อมผ่านศพที่ถูกสังหาร ด้านหน้าคืออาคารบริหาร
ห้องกระจายเสียงอยู่ที่ชั้นสอง
ทันใดนั้น ประตูห้องเคมีห้องหนึ่งข้างๆ ก็ถูกชนอ้าออกด้วยเสียง “ปัง” ซอมบี้ตัวหนึ่งที่สวมชุดครูคำรามและพุ่งออกมา!
จางอู่เตรียมพร้อมแล้ว ร่างกายเอียงไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว มีดทหารในมือขวาที่ถือกลับด้านพุ่งเสียบเข้าหัวกะโหลกซอมบี้ราวสายฟ้า
ฉวก!