โรงเรียนประถมหวังหยวน ห้องเรียนศิลปะชั้นบนสุด
เสียงคำรามใต้ตึกดังไม่หยุด กลิ่นเน่าเหม็นของซากศพค่อย ๆ ซึมผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา
แต่คนในห้องเรียน ไม่มีแรงจะสนใจแล้ว
ประตูที่ถูกอัดแน่นด้วยโต๊ะเรียน แผ่นเขียนภาพ และตู้เหล็ก เป็นดั่งกำแพงกั้นโลกแห่งความสิ้นหวังใบเล็ก ๆ
เจ้าซิงซิง นักเรียนชั้น ป.6 นอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ชุดเดรสสีขาวที่เธอชอบที่สุดประจำวันนี้ ถูกฝุ่นและคราบสกปรกจนดูไม่ออกว่าเดิมเป็นสีอะไร
แต่ตอนนี้เธอไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกเพียงแต่หิว ท้องเหมือนมีกองไฟลุกไหม้ ทำให้เธอหน้ามืดไปเป็นระยะ
เธออยากขออาหารจากคุณครู แต่เธอรู้ดีว่า ลูกอมผลไม้เม็ดสุดท้าย ได้ถูกป้อนให้เล่อเล่อไปแล้ว
เล่อเล่อเพิ่งเรียนชั้น ป.2 เป็นเด็กเล็กที่สุดในกลุ่ม และหิวจนไข้ขึ้นสูง
ร่างน้อย ๆ ขดตัวอยู่ แม้ในยามหลับ ก็ยังกระตุกเป็นระยะเพราะความเจ็บปวด แต่กลับนิ่งเงียบไม่ร้องไห้ออกมา
คุณครูกำลังอุ้มเขาไว้ ริมฝีปากแตกแห้งเป็นขุย ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
เธอตบหลังเล่อเล่อเบา ๆ ร้องเพลงกล่อมเด็กที่หลุด ๆ ล่อง ๆ แม้มันจะไม่ได้ช่วยอะไร
คุณครูเองก็เหนื่อยมากแล้ว
ตั้งแต่ผู้คนเริ่มน่ากลัว คุณครูก็พาพวกเธอหลายคนหนีมาหลบที่นี่
ขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ในกระเป๋า เกือบทั้งหมดถูกแบ่งให้เด็ก ๆ ส่วนตัวเองแทบไม่ได้กินอะไรนอกจากน้ำสองสามคำ
ต่อมา เธอยังต้องเสี่ยงชีวิต แอบย่องไปหาอาหารที่ห้องทำงานชั้นล่าง
แต่ที่นี่คือโรงเรียน อาหารที่หามาได้ก็มีจำกัด
ร้านค้าเล็ก ๆ หน้าประตูโรงเรียน คั่นกลางด้วยสนามเด็กเล่นและฝูงซอมบี้ที่เดินระเหเร่ร่อน มันคือเส้นทางแห่งความตายที่ไม่อาจข้ามผ่านได้
"พี่สาวซิงซิง... หนูหิว..."
คนที่พูดคือเสี่ยวซี นักเรียนชั้น ป.3 เสียงของเธออ่อนแรง ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดขาว นั่งพิงมุมห้อง จนไม่มีแรงแม้แต่จะเงยหน้า
อีกมุมหนึ่ง หลี่หัง เด็กชายชั้น ป.4 กำลังอุ้มหลี่เยว่ น้องสาวชั้น ป.3 ของตัวเอง ทั้งสองคนเกาะกุมกันอยู่ เงียบงันราวกับรูปปั้นเล็ก ๆ สองตน
ฉันอยู่ชั้น ป.6 ฉันเป็นพี่สาว
เจ้าซิงซิงคิดแบบนั้น แล้วพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นยืน
เพียงแค่เหยียดเข่าตรง ตรงหน้าก็มืดลงไปหมด โลกหมุนวน