แสงตะวันยามเช้าลอดผ่านชั้นเมฆอันหม่นหมอง ทาบลงบนโรงไฟฟ้านิวเคลียร์รุ่งอรุณเป็นสีทองเจือจาง
ภายในห้องกิจกรรมอเนกประสงค์ของเขตบีในฐานใต้ดิน สว่างราวกับกลางวันแสกตา
“แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องข้างเตียง คล้ายหยาดน้ำค้างบนพื้น...”
เสียงเด็กเล็กแหลมใสปนๆ กันบ้างไม่เป็นจังหวะ แต่แฝงความตั้งใจจริงดังสะท้อนอยู่ในห้อง
เฉียนเล่อเล่อ, เจ้าซิงซิง และเด็กใหม่ทั้งหกคน สวมเสื้อผ้าสะอาดแล้ว ใบหน้าเล็กๆ ล้างจนใสแจ๋ว กำลังนั่งเรียงกันอยู่หน้าโต๊ะชั่วคราวที่ต่อกันเป็นแถว โยกหัวตามจังหวะท่องบทกวีโบราณไปกับครูคนใหม่จางจิ้ง
ข้างๆ พวกเขา เด็กสองคนเดิมของโรงไฟฟ้าก็นั่งตัวตรง พยายามตามจังหวะให้ทัน
เสียงของจางจิ้งนุ่มนวลแต่หนักแน่น แม้ใบหน้ายังซีดเซียวเล็กน้อย แต่สีหน้าไม่เหี่ยวเฉาหมองคล้ำเหมือนก่อนแล้ว
ในฐานะครูเพียงคนเดียวของที่พักพิงแห่งนี้ทั้งหมด เธอรับหน้าที่สอนเด็กๆ ไว้โดยธรรมชาติ
แต่จะเรียกว่าสอนก็จริงๆ แล้ว ที่นี่ไม่มีตำรา ไม่มีอุปกรณ์การสอน
ที่เรียกว่า “เรียนหนังสือ” ก็เป็นเพียงจางจิ้งพาเด็กๆ อ่านหนังสือ เรียนรู้ตัวอักษร เล่าเรื่องราวและความรู้ทั่วไป
แต่บรรดาผู้ใหญ่ในที่พักพิงพอใจกับสิ่งนี้มาก งานประจำวันไม่ได้ขาดอะไรที่เด็กๆ จะมาช่วยเติมเต็มได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเด็กโตสุดในกลุ่มนี้ก็แค่เจ้าซิงซิงที่เรียนอยู่ชั้นประถมปีที่หก
ในแง่หนึ่ง นี่ก็ถือเป็นความเห็นพ้องที่ฝังลึกในกระดูก เป็นความเคยชินจากอารยธรรมเก่า