ควันจางหายไป บนถนนใกล้กับอ่างเก็บน้ำ ศพจระเข้ยักษ์สิบเก้าตัวนอนซ้อนกันระเกะระกะ
ปุ่มดอกไม้มากมายบนตัวจระเข้เหล่านั้นยังคงเต้นช้า ๆ หลังจากตาย มองจากระยะไกลเหมือนแนวปะการังสีแดงที่งอกบนภูเขาเนื้อ
"เฮ้อ!" โจวอี้กระโดดลงจากหลังรถหุ้มเกราะ ยกมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก "เลิกซักที! อ่างเก็บน้ำนี่เดิมทีเป็นฟาร์มเลี้ยงจระเข้รึไง?"
[คาดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับพวกปีศาจน้ำ] หลิงอวี้วิเคราะห์อย่างจริงจัง [น่าจะเป็นพวกมันหาทางขนย้ายมาที่นี่]
จระเข้พวกนี้หนังหนาเนื้อหยาบก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง อย่างน้อยก็ทำให้เขาได้ออกหมัดเต็มที่ เตาปฏิกรณ์ก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย
ในตอนนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ดังก้องมาจากระยะไกล รถรบทหารหลายคันที่บรรทุกกระสุนและกำลังพลเต็มคันรถแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว คือพวกของจางอู่ที่มาสนับสนุน
รถเพิ่งจอดนิ่ง จางอู่ก็กระโดดลงมา มองดูสนามรบที่ยับเยินตรงหน้าและผิวน้ำที่สั่นไหวเล็กน้อยในระยะไกล มุมปากอดไม่ได้ที่จะกระตุก
"พวกนายสู้กันแบบนี้เลยเหรอ?" เขาเดินเข้ามาใกล้โจวอี้อย่างรวดเร็ว ลดเสียงต่ำ "ไม่กลัวว่ามันจะทำให้เขื่อนอ่างเก็บน้ำแตกหรอกเหรอ?"
[ที่นี่ห่างจากตรงนั้นยังไกลอยู่นะ! วางใจได้ ผมคำนวณความปลอดภัยไว้แล้ว] หน้าจอโปรเจกชันของหลิงอวี้สว่างขึ้นที่ด้านข้างของรถคันหนึ่ง บนนั้นเป็นแผนภาพสามมิติของเขื่อนทั้งหลัง
[พลังยิงเมื่อกี้ยังไม่ถึงขั้นทำให้โครงสร้างหลักเสียหายใหญ่หลวง และตอนนี้ สิ่งที่คุกคามเขื่อนมากที่สุด ไม่ใช่พวกเราหรอก]
พูดจบไม่ทันขาดคำ แผนภาพสามมิติก็เปลี่ยนเป็นภาพสแกนแบบเรียลไทม์ของส่วนใต้น้ำอย่างรวดเร็ว
บนภาพ เห็นส่วนใต้น้ำของเขื่อนได้ชัดเจน
พื้นผิวคอนกรีตที่เคยเรียบเนียน บัดนี้ถูกโครงสร้างเส้นใยสีแดงเข้มหนาแน่นห่อหุ้ม
เส้นใยสีแดงพวกนั้นเหมือนเถาวัลย์ที่แทงลึกลงไปในรอยแตกของคอนกรีตตัวเขื่อน แม้กระทั่งกัดกร่อนเข้าไปในท่อระบายน้ำภายในตัวเขื่อน
พวกมันเหมือนหลอดเลือดที่มีชีวิต เต้นเป็นจังหวะเบา ๆ ตามกระแสน้ำ พื้นที่การปกคลุมกว้างขวางจนเกือบจะห่อหุ้มตัวเขื่อนใต้น้ำทั้งหมดไว้เป็นรังไหมเนื้อสีแดงขนาดยักษ์
"นี่มัน..." รูม่านตาของจางอู่หดลง