อ่างเก็บน้ำหยวนเจียง ถนนบนสันเขื่อน
โจวอี้เหยียบซากปีศาจน้ำตัวหนึ่งกระโดดลงจากหลังคารถ พลางสบถออกมาลอยๆ
“แหวะ! กลิ่นหึ่งชิบหาย!”
รถหุ้มเกราะทั้งหกคันของกอง convoy ได้กวาดล้างถนนบนสันเขื่อนจนโล่งเตียนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ซากปีศาจน้ำกว่าห้าสิบตัวเกลื่อนพื้นถนน ของเหลวสีเข้มที่ไหลออกมาจากถุงเนื้อกึ่งโปร่งแสงหลังถูกกระสุนฉีกขาด ภายใต้แสงแดดจ้ากลับส่องประกายวาววับน่าขยะแขยง
“รายงาน การโจมตีระลอกที่สามจัดการเรียบร้อยแล้ว” เสียงของสมาชิกคนหนึ่งดังมาจากช่องสื่อสาร “บนสันเขื่อนปลอดภัยแล้ว ไม่พบเป้าหมายใหม่”
โจวอี้ย่อตัวลง มองดูดักแด้เนื้อครึ่งท่อนล่างของปีศาจน้ำตัวหนึ่งที่ยังเต้นเป็นจังหวะช้าๆ อยู่ใกล้เท้า จึงยกปืนยิงซ้ำหนึ่งนัดจนแหลกละเอียด
“จ้วงเซิง” เขาพูดกับบัตรประจำตัว “พวกนี้ฆ่าไม่ยากหรอก แต่โคตรจะน่าขยะแขยง แล้วก็หึ่งสุดๆ”
[อืม ยังไงซะสนามรบหลักของพวกมันก็น่าจะอยู่ใต้น้ำ]เสียงของหลิงอวี้ดังมาจากบัตรประจำตัว
[แต่ยังไงก็ต้องระวังการโจมตีด้วยเส้นใยไว้ให้ดี ไม่มีใครรู้ว่าถ้าถูกแทงเข้าไปแล้วจะเป็นยังไง]
“วางใจได้ ผมเข้าใจ” โจวอี้พยักหน้า แล้วออกคำสั่งทันที “ทุกคน กระจายกำลังตั้งแนวป้องกันบริเวณหุบเขาสองข้างทาง เต็มที่กับความระวัง”
เมื่อคำสั่งถูกส่งออกไป รถรบก็แยกย้ายกัน ปากกระบอกปืนเล็งไปที่ริมฝั่ง
หุ่นยนต์ยามหลายตัวเดินออกมา เรียงแถวเป็นระเบียบในบริเวณใกล้ชายฝั่ง ขณะที่มีดยาวฟ้าสองลำบินวนตรวจสอบอยู่เหนือผิวน้ำ
ผ่านมุมมองของมีดยาวฟ้า หลิงอวี้สามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่าอ่างเก็บน้ำหยวนเจียงตรงหน้าได้เปลี่ยนโฉมไปจนสิ้นเชิงแล้ว
ริมฝั่งไม่มีเสียงแมลงร้อง และมองไม่เห็นนกแม้แต่ตัวเดียว
ต้นกกที่เคยหนาแน่นได้เหี่ยวเฉาตายไปหมดแล้ว รากถูกพันเอาไว้ด้วยเส้นใยสีแดงเข้ม
บนกำแพงคอนกรีตกันตลิ่งมีเนื้อเยื่อบางๆ ปกคลุมอยู่ เมื่อเหยียบลงไปมันจะหดตัวเข้าหากัน ตามรอยแตกมีเมือกกลิ่นคาวซึมออกมา
ผิวน้ำที่เคยเป็นสีเขียวขจีระยิบระยับ บัดนี้กลายเป็นสีแดงเข้มข้นหนืด ราวกับแข็งตัวเป็นก้อน
บนผิวน้ำมีโครงสร้างเส้นใยขนาดใหญ่ลอยเป็นแพ เกี่ยวพันกันจนเกิดเป็นตาข่ายขนาดมหึมาที่ปกคลุมพื้นที่อย่างน่าตกใจ