หลังรับประทานอาหารเสร็จ หลินอู้主动อาสาช่วยเก็บโต๊ะ แต่กู้หวยโจวกดนางให้นั่งลงบนโซฟา “นั่งเฉย ๆ เถอะ งานพวกนี้ข้าจัดการเองได้”
หลินอู้จึงได้แต่นั่งบนโซฟา ขาทั้งสองชิดกัน กระโปรงพลีตพองอยู่ตรงต้นขา นางมองเขาอย่างว่าง่าย
กู้หวยโจววางชามลงในเครื่องล้างจาน พอหันกลับมาเห็นท่าทางของนาง หัวใจก็พลันหวานชื่น เขาเดินมารินน้ำให้แก้วหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาด้วย
หลินอู้อุ้มแก้วน้ำไว้ จิบทีละนิด
พอดื่มหมด นางก็เอียงศีรษะมองเขาแล้วถามว่า “พี่หวยโจว วันนี้พี่ส่งของขวัญให้ข้าใช่ไหม?”
กู้หวยโจวชะงัก “เจ้ารู้ได้อย่างไร”
หลินอู้บอกว่า “ไอดีนั่นเห็นชัดจะตาย พี่ส่งให้ตั้งเยอะ ทำไมถึงเปลืองขนาดนั้น”
กู้หวยโจวก้มหน้าเอ่ย “ข้าอยากสนับสนุนเจ้า”
หัวใจหลินอู้อ่อนยวบ นางกล่าวอย่างจริงจังว่า “พี่ทำอาหารให้ข้ากินทุกวัน ทั้งยังให้ข้าอยู่บ้านด้วย แค่นี้ก็ช่วยข้ามากแล้ว จริง ๆ นะ”
ตอนนั้นเอง ระบบก็เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา 【ใช่แล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวเล็กนี่คงถูกใครสักคนจับขังไว้ หรือไม่ก็ต้องกินอาหารสั่งมาทุกวัน】
หลินอู้เถียงเขา “เจ้าพูดเหลวไหล!”
กู้หวยโจวเงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนสายตา “เช่นนั้นข้าจะสนับสนุนเจ้าตลอดไป”
หลินอู้ยิ้มจนตาหยีแล้วตอบว่า “ได้สิ”
……
กลับถึงห้อง หลินอู้ก็ปิดประตู
ระบบพลันกล่าวว่า 【ตอนนี้ขอเพียงทำภารกิจของเสิ่นอวี่ให้สำเร็จ ความคืบหน้าก็จะถึง 80 เปอร์เซ็นต์ แล้วเจ้าก็จะออกจากโลกนี้ได้】