หลินอู้นั่งพิงเบาะหลัง หน้าผากมีเหงื่อซึมบาง ๆ เธอสวมกระโปรงพลีต นั่งนานเข้าชายกระโปรงก็เลิกขึ้น เผยให้เห็นเรียวขาอวบอิ่ม เฮ่อฉือนั่งอยู่ข้างเธอ สายตาไล่จากติ่งหูแดงระเรื่อไปหยุดที่เรียวขาซึ่งชิดกันของเธอ
ภายในรถเงียบสงัด กลิ่นหอมจากตัวเธอเจือกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ลอยมาอย่างช้า ๆ ทำให้เขาเกิดความกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ นิ้วมือพลันกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
หลินอู้สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงหันมาถามเสียงเบา “เจ้าเป็นอะไรไปหรือ?”
เฮ่อฉือมองเธอ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ในรถร้อนไปหน่อย”
หลินอู้พยักหน้า เชื่อคำพูดเขา
กลับถึงโรงแรม เก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วก็เดินทางไปสนามบินต่อ เฮ่อฉือไปส่งเธอถึงทางเข้า
หลินอู้โบกมือให้เขา “ขอบคุณที่ต้อนรับข้า ข้าไปก่อนนะ!”
เฮ่อฉือยืนอยู่ข้างรถ มุมปากยกยิ้มขึ้น “ถึงแล้วก็ส่งข่าวมาบอกให้ข้ารู้ว่าเจ้าปลอดภัย”
หลินอู้พยักหน้า ก่อนหันหลังเดินจากไป
เฮ่อฉือมองตามแผ่นหลังของเธออยู่นาน กว่าจะกลับขึ้นไปนั่งในรถ เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง
กลิ่นหอมในรถยังไม่จางหาย เขาค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก แล้วบอกผู้ช่วยว่า “ไปกันเถอะ”
กลับถึงบ้าน เธอมองเวลาแล้วเห็นว่าใกล้ถึงเวลาไลฟ์อีกครั้ง จึงถอนหายใจแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
เปลี่ยนชุดเสร็จ เธอก็นั่งลงบนพื้น ขาทั้งสองข้างงออย่างสบาย ๆ
ท่อนบนเป็นชุดกะลาสีสีขาวแบบสั้น ผ้าผูกคอสีน้ำเงินเข้มผูกไว้ที่หน้าอก ชายกระโปรงสีเดียวกับผ้าผูกค้ายาวพอปกปิดโคนขา ถุงน่องสีขาวรัดเนื้อขาอวบอิ่มจนแนบแน่น เมื่อกดทับกับพื้นก็ยุบเป็นรอยเล็กน้อย