ซ่งชิงหย่าถูกกู้หย่วนผลักจนก้นจ้ำเบ้า กระดูกก้นกบกระแทกพื้นจนเจ็บแปลบ แต่เธอกลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร เอาแต่มองกู้หย่วนที่เดินจากไปโดยไม่ลังเลอย่างเหม่อลอย
“คุณจะต้องเสียใจ! คิดว่าเธอจะดีกับคุณหรือไง? ฝันไปเถอะ ฮ่า ๆ ๆ…”
เสียงของซ่งชิงหย่าฟังดูราวกับคนเสียสติ ทั้งยังแฝงความสิ้นหวังจนแทบพังทลาย
กู้หย่วนได้ยินเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง แต่ฝีเท้าไม่หยุด กลับเร่งให้เร็วขึ้นอีกหลายก้าว กลัวว่าถ้าเดินช้าไป อีกฝ่ายจะตามมาคว้าตัวไว้
ซ่งชิงหย่านั่งอยู่บนพื้นพักใหญ่ ระหว่างนั้นมีคนเดินผ่านเข้ามาถามว่าต้องการความช่วยเหลือไหม แต่กลับถูกเธอตวาดไล่ด้วยถ้อยคำเย็นชา
ผ่านไปเจ็ดแปดนาที เธอถึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น ลากเท้ากลับไปยังหอพัก สีหน้าเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
……
กู้หย่วนปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะมุ่งหน้าไปหาซ่งชิงเหอที่เขตบ้านพักครอบครัวทหารพร้อมรอยยิ้มสุภาพ เขาจำได้ว่าชิงเหอเคยบอกว่าชอบท่าทางสุภาพอ่อนโยนของเขาที่สุด
ลู่หวยเฉินไม่ใช่ผู้ชายแบบที่ชิงเหอชอบ ดูดุดันเกินไป แถมยังไม่เห็นอกเห็นใจใคร ชิงเหอเหมาะกับเขาที่สุดแล้ว อีกทั้งเขากับชิงเหอก็มีพื้นฐานความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อกัน
ยังไงลู่หวยเฉินก็ไม่ใช่คนที่ชิงเหอจะชอบ
เขารู้ว่าลู่หวยเฉินต้องออกไปปฏิบัติภารกิจ จึงตัดสินใจทันทีว่าจะใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ ต้องรื้อฟื้นความสัมพันธ์กับชิงเหอให้ได้ อีกฝ่ายอาจยังเข้าใจเขาผิดอยู่ ครั้งนี้เขาต้องอธิบายให้กระจ่างด้วย…
กู้หย่วนวางแผนไว้เป็นอย่างดี เขาเป็นคนชอบวางแผน แต่กลับไม่เก่งเรื่องมองตัวเองตามความเป็นจริง