หวังเอ้อร์ฮวาหน้าลายพร้อย เชิดหน้าอย่างได้ใจ “เธอต้องขอโทษฉันเดี๋ยวนี้ ดูสิว่าเธอข่วนหน้าฉันเป็นรอยขนาดไหน ผู้อำนวยการกับตัวแทนเฉินก็พูดแล้วว่าวันนี้เธอต้องขอโทษฉัน ยังคิดว่าตัวเองเป็นหมอจริง ๆ อีกนะ ไม่ดูเสียบ้างว่ามีความสามารถอะไร ฮึ! เก่งแต่เรื่องกินขี้ทั้งนั้น!”
คำพูดเหลวไหลแท้ ๆ แต่กลับแทงใจดำอย่างประหลาด
ผู้อำนวยการเหรินถึงกับเงียบไปชั่วขณะ เขารู้สึกว่าคำพูดของหวังเอ้อร์ฮวาบาดใจอยู่ไม่น้อย
ความสามารถของซ่งชิงหย่ามีแค่กินขี้จริง ๆ อาจจะกินของร้อนไม่ทันด้วยซ้ำ ทั้งหมดนี่ก็เพราะผู้อาวุโสฉีนั่นแหละ!
พอนึกแล้วก็อึดอัดใจ งบประมาณของโรงพยาบาลทหารพวกเขาค่อนข้างตึงมือ จะเอาไปลงกับคนที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างก็สิ้นเปลืองเกินไป...
ซ่งชิงหย่าทนปากเสียของหวังเอ้อร์ฮวาไม่ไหวแล้ว จึงตะโกนว่า “ผู้อำนวยการเห็นแล้วใช่ไหมคะ เมื่อกี้เธอก็พูดกับฉันแบบนี้ เธอด่าฉันก่อน ฉันทำอะไรผิด ฉันตายก็ไม่ขอโทษเธอหรอก!”
เธอเสียการควบคุมไปหมดแล้ว ถึงขั้นอยากพุ่งเข้าไปตบตีกับอีกฝ่ายอีกรอบ
พอเห็นอารมณ์ของซ่งชิงหย่ากำลังวนเวียนอยู่ตรงขอบเหวของการระเบิด หวังเอ้อร์ฮวาก็รีบหลบไปซ่อนหลังตัวแทนเฉิน
“ปากเหม็นก็รีบไปล้างในส้วมสิ!” ตัวแทนเฉินเหลือบตาถลึงใส่หวังเอ้อร์ฮวาอย่างแรง ยัยตัวดี พูดอะไรไม่รู้จักคิดเลย
หน้าห้องทำงานมีคนมามุงดูไม่น้อย ทั้งหมอและพยาบาล โดยเฉพาะคนจากแผนกแพทย์แผนจีนที่ยืนอยู่แถวหน้า
หลิวซิ่วโดดเด่นที่สุด เธอเบียดอยู่หน้าสุด โดยมีป้าเจิ้งยืนข้าง ๆ
หลิวซิ่วแข็งแรงดี ไม่มีใครเบียดสู้เธอได้ เธอกับป้าเจิ้งตามตัวแทนเฉินมาที่นี่ ก็เพราะอยากดูเรื่องน่าอับอายของซ่งชิงหย่านั่นแหละ!