มื้อเย็นวันนั้น ซ่งชิงเหอปั่นจักรยานไปซื้ออาหารที่โรงอาหาร อาหารของกองทัพมีน้ำมันเยอะ รสชาติก็ไม่เลว
หลังจากทั้งครอบครัวสามคนกับเจ้าหนูน้อยสองคนในเปลเด็กมานั่งกินมื้อเย็นด้วยกันเสร็จ ก็เตรียมตัวล้างหน้าแปรงฟันเข้านอน
ซ่งชิงเหอจัดการทำความสะอาดครัวที่เละเทะไปทั้งพื้นด้วยตัวเอง ส่วนหลิวซิ่วไปปูเตียงให้เธอที่ห้องข้าง ๆ ในฐานะแม่สามี แม้จะอยากให้ลูกสะใภ้กับลูกชายได้นอนห้องเดียวกันมาก แต่ก็คิดว่าไม่ค่อยเหมาะ
อย่างแรก ชิงเหอต้องดูแลเด็กตอนกลางคืน อีกอย่าง สภาพของหวยเฉินตอนนี้ไม่เหมาะจะนอนร่วมกับใคร เมื่อครู่เธอได้ยินเสี่ยวหลี่บอกว่า ช่วงนี้หวยเฉินหลับไม่สนิท มักมีอาการนอนไม่หลับอยู่บ่อย ๆ
เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะจะนอนด้วยกัน...
หลิวซิ่วปูเตียงเสร็จ พอออกมาก็เห็นซ่งชิงเหอถลึงตามองเธอ เรื่องในครัวนั่นคงจำไปอีกนาน
ซ่งชิงเหอมองฟ้ามองดิน “เอ่อ... เหนื่อยแล้วค่ะ แม่ หนูไปแปรงฟันล้างหน้าก่อนนะคะ”
“คืนนี้นอนกับเด็กเหมือนตอนอยู่หมู่บ้านนะ” หลิวซิ่วบอกเธอ
ซ่งชิงเหอคิดว่าแบบนี้ก็ดี เธอไปล้างหน้าล้างตาที่ข้างบ่อน้ำเสร็จ ก็อุ้มเสี่ยวเป่าเข้าห้องไปพักผ่อน แทบรอไม่ไหวที่จะเข้าไปแช่น้ำในพื้นที่มิติ
ห้องของเธออยู่ติดกับห้องของลู่หวยเฉิน ผ้าปูที่นอนกับเครื่องนอนเป็นลายดอกไม้เล็ก ๆ สีฟ้า ในห้องมีทั้งตู้เสื้อผ้าและโต๊ะหนังสือครบครัน แม้แต่บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็ยังมีโคมไฟเล็ก ๆ วางอยู่
บนโต๊ะหนังสือปูผ้าคลุมสีเหลืองลายขีดขาว นอกจากปากกาหมึกซึม หมึก และกระดาษแล้ว ยังมีกระจกบานเล็กกับหวีวางอยู่ด้วย