ลู่หวยเฉินนั่งอยู่บนเตียง เขามองเจ้าตัวน้อยทั้งสองเท่าไรก็ไม่รู้สึกเบื่อ ขณะที่กำลังมองเด็กน้อยสองคนในเปลพลางวาดฝันถึงอนาคต จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นมาจากทางห้องครัว
เสียง “โครม” ดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้องของหลิวซิ่ว
“อ๊า!!! แม่เป็นอะไรคะ แม่เป็นอะไร!” เสียงร้องตกใจของซ่งชิงเหอดังตามมา ฟังดูร้อนรนอย่างยิ่ง
เสียงดังเมื่อครู่นี้ดังจนบ้านข้าง ๆ หลายหลังได้ยินกันหมด
หัวใจลู่หวยเฉินกระตุกวูบ รีบหันไปดูต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าในเปล เด็กน้อยทั้งสองเห็นได้ชัดว่าถูกรบกวนจนขยับปากยุกยิก ก่อนจะหลับต่ออีกครั้ง
รถเข็นของเขาไม่ได้วางไว้ข้างเตียง แต่อยู่ตรงมุมห้อง ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง ทั้งเขาก็ไม่กล้าตะโกนถามว่าเกิดอะไรขึ้นในครัว กลัวจะทำให้ลูกทั้งสองตกใจตื่น
ลู่หวยเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันลงจากเตียง
เขาใช้มือยันพื้น มองรถเข็นที่อยู่ตรงมุมห้อง แล้วมองประตูที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว สุดท้ายก็ตัดสินใจคลานออกไปดูสถานการณ์ก่อน
ใจของเขาทั้งตึงเครียดและกระวนกระวาย รีบใช้มือทั้งสองข้างคลานออกไปอย่างเร่งร้อน
แม่จะเป็นอะไรไปไม่ได้...
ตอนลู่หวยเฉินคลานออกจากห้อง ก็เจอกับเพื่อนบ้านที่วิ่งจากนอกลานเข้ามาช่วยพอดี เพื่อนบ้านที่นำหน้ามาเห็นคนคลานออกมา ก็ร้อง “คุณพระช่วย!” ด้วยความตกใจ
ตอนนี้มืดสนิท ในห้องก็ยังไม่ได้เปิดไฟ คนที่ไม่รู้คงนึกว่าบ้านตระกูลลู่ระเบิดจนผีโผล่ออกมาเสียแล้ว
ลู่หวยเฉิน: …
เขาพูดเสียงขรึมว่า “อย่าเพิ่งสนใจผม ไปดูในครัวก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น”