ซ่งชิงเหอมองท้องฟ้า แล้วก็มองเด็ก ๆ แต่ไม่ยอมตอบ
สุดท้ายเธอหยิบซาลาเปาลูกใหญ่ยื่นให้ลู่หวยเฉิน น้ำเสียงอ่อนโยน “ซาลาเปานี่อร่อยมากเลย หวยเฉิน รีบลองชิมสิ กินเยอะ ๆ หน่อย ดูผอมลงไปตั้งเยอะ”
เฉินซิ่ว: กำหมัดแน่นแล้ว
มื้อนี้ลู่หวยเฉินกินมากที่สุดนับตั้งแต่ต้นเดือน นอกจากแป้งแผ่นไส้เนื้อ 5 ชิ้นแล้ว ยังซัดซาลาเปาไส้เนื้อก้อนโตไปอีก 2 ลูก
เขาเป็นคนพูดไม่เก่ง อีกทั้งไม่อยากให้หลิวซิ่วเป็นห่วงเมื่อมีเธออยู่ด้วย จึงฝืนยัดทุกอย่างลงท้อง พอกินเสร็จก็รู้สึกอึดอัดแน่นท้อง
หลังอาหาร หลิวซิ่วเก็บกวาดห้องโถงใหญ่ ตอนนี้ยังไม่มีห้องครัวให้จัดการ
ซ่งชิงเหอพาเด็กทั้งสองไปอยู่ใต้ต้นพุทราใหญ่ในลานบ้าน ใต้ต้นไม้มีโต๊ะหินตัวหนึ่ง นั่งตรงนี้แล้วมีลมพัดมาเบา ๆ ก็รู้สึกเย็นสบายไม่น้อย
เธอนั่งลงบนม้านั่งหิน เห็นลู่หวยเฉินเข็นรถเข็นกำลังจะกลับเข้าห้อง จึงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “หวยเฉิน มานั่งตากแดดตรงนี้สิ มาดูต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าด้วย”
เดี๋ยวยังสอนให้เขาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เด็ก ๆ ได้อีก ให้อุ้มเด็กบ่อย ๆ จะได้คุ้นเคย ต่อไปจะได้ช่วยเลี้ยงลูกเยอะ ๆ
นั่งรถเข็นก็เลี้ยงลูกได้เหมือนกันนี่นา
ที่จริงลู่หวยเฉินกินอิ่มจนแน่นท้อง อยากกลับเข้าห้องไปนอนพักสักหน่อย แต่พอได้ยินซ่งชิงเหอพูดแบบนั้น เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เด็กน้อยตัวหอมนุ่มนิ่มแบบนี้ เขาจะใจแข็งปฏิเสธได้อย่างไร
พอซ่งชิงเหอเห็นลู่หวยเฉินเข้ามา เธอก็รีบอุ้มต้าเป่าที่ตื่นอยู่คนเดียวขึ้นมา แล้วยัดใส่อ้อมแขนเขา ส่วนต้าเป่าที่อยู่ในเปลก็ปล่อยให้นอนต่อ ไม่นานเสี่ยวเป่าก็คงถูกปลุกให้ตื่น
พอเจ้าตัวน้อยตื่นขึ้นมาก็เริ่มซน ชอบคว้าจับโน่นนี่ ทั้งแคะลูกตาคนอื่นหรือไม่ก็ดึงผม