หลิวซิ่วคอยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงทุกไม่กี่นาที ว่าลู่หวยเฉินรู้สึกอย่างไรบ้าง ขามีความเปลี่ยนแปลงหรือไม่ และรู้สึกอะไรบ้างหรือเปล่า
เสี่ยวหลี่เองก็เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น คอยถามเป็นระยะว่ารู้สึกอย่างไร
ลู่หวยเฉินดูเคร่งขรึม แต่ก็ตอบทุกคำถามอย่างใจเย็น
ซ่งชิงเหอกับผู้การหลิวนั่งกินแตงโมและเมล็ดแตงโมกันที่โต๊ะหินแล้ว คุณหมอจ้าวก็นั่งร่วมโต๊ะด้วย ตั้งใจจะคุยกับซ่งชิงเหอเรื่องการแพทย์ แต่ผู้การหลิวกลับแย่งพูดอยู่ตลอด
“เมล็ดแตงโมนี่พี่สะใภ้หลิวคั่วเองหรือเปล่า กรอบอร่อยดีนะ เสี่ยวซ่ง วันหลังพาหนิงหนิงกับซือฉีไปเล่นที่บ้านฉันสิ ฉันจะให้ลูกสะใภ้ทั้งสามคนดู เด็กผิวขาวนี่เห็นมาตั้งแต่เล็กเลยนะ!” ผู้การหลิวอุ้มหนิงหนิงด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างกะเทาะเมล็ดแตงโมกินไปด้วย ไม่ได้เป็นอุปสรรคเลยสักนิด
ลูก ๆ ของลูกสะใภ้ทั้งสามคนของเขาดำเหมือนลิง พวกเธอเอาแต่ภาวนาทุกวันว่าโตขึ้นแล้วจะขาวขึ้น ไม่ยอมรับว่าเป็นเรื่องพันธุกรรม
ซ่งชิงเหอยิ้มตอบ “ได้สิคะ”
ก่อนหน้านี้เธอได้ยินมาว่าหลานชายคนเล็กของผู้การหลิวสุขภาพไม่ค่อยดี จึงคิดว่าตัวเองน่าจะช่วยตรวจและปรับสมดุลร่างกายให้ได้ เด็ก ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารมีอยู่ไม่น้อย หลายคนหน้าซีด แถมสันจมูกยังมีเส้นเลือดเขียว ๆ ให้เห็น
เธอตั้งใจจะทำยาลูกกลอนช่วยปรับระบบย่อยอาหารกับม้าม คงขายดีไม่น้อย ช่วงนี้เด็ก ๆ ในทุกบ้านวิ่งเล่นกันทั่ว ต้องทำยาถ่ายพยาธิด้วยถึงจะดี
สูตรยาเหล่านี้มีพร้อมอยู่ในพื้นที่มิติ อีกทั้งสมุนไพรในนั้นยังมีพลังวิญญาณ ยาลูกกลอนที่ทำออกมาจึงไม่มีผลข้างเคียงเลย