“แน่นอนอยู่แล้ว ชิงเหอไม่เพียงฝีมือรักษาเก่ง ยาหอมที่ทำก็ยังยอดเยี่ยมอีกด้วย ดูหน้าฉันสิ ขาวขึ้นตั้งเยอะ ทั้งยังเนียนขึ้นมาก ชิงเหอกตัญญูจริง ๆ ฮิ ๆ ๆ...” หลิวซิ่วชี้หน้าตัวเองอย่างภาคภูมิใจ
ยาหอมนั่นชิงเหอยัดเยียดให้เธอเมื่อหลายวันก่อน ใช้ดีสุด ๆ เลยนะ มีแม่สามีบ้านไหนได้สุขสบายเท่าเธอบ้าง
ยาหอมขวดละ 80 หยวนเชียวนะ ถ้าพูดออกไปใคร ๆ ก็ต้องอิจฉาจนตาร้อน
“โธ่ ผมก็ว่าอยู่ วันนี้ป้าดูสวยขึ้น ที่แท้ก็ใช้ยาหอมที่พี่สะใภ้ทำเองนี่เอง ผมได้ยินมาว่ายาหอมนั่นดีมาก” เสี่ยวหลี่อุทาน เขาตกใจจริง ๆ
เขาได้ยินเรื่องยาหอมที่พี่สะใภ้ทำมานานแล้ว แค่ไม่คิดว่าป้าก็ใช้ด้วย
หลิวซิ่วตบแขนเสี่ยวหลี่เบา ๆ ยิ้มอย่างได้ใจ “รีบหาคนรักสักคนสิ ถึงตอนนั้นก็ซื้อยาหอมที่ชิงเหอทำไปให้สักขวด รับรองว่าได้คบกันทันที นายไม่เห็นท่าทีของสาว ๆ ในคณะศิลปะเมื่อบ่ายนี้ล่ะ ชอบกันมากเลย!”
หน้าเสี่ยวหลี่แดงก่ำ เขาเกาหลังศีรษะแล้วพูดว่า “ป้าครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีคนที่ชอบ”
“วันไหนว่างก็ไปดูที่คณะศิลปะสิ ถูกใจใครก็ซื้อยาหอมไปให้สักขวด รับรองว่าได้คบกันทันที!” หลิวซิ่วพูดพลางยิ้มตาหยี
เธอคิดว่ายาหอมมีเสน่ห์ขนาดนั้นจริง ๆ
ซ่งชิงเหอที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มเตือน “แม่คะ หนูจะเริ่มรักษาหวยเฉินแล้วนะคะ”
“ไป ๆ มากับป้าทางนี้ ป้ามีเรื่องจะคุยด้วย...” หลิวซิ่วลากเสี่ยวหลี่ไปอีกทาง ไม่ให้รบกวนซ่งชิงเหอรักษา
ซ่งชิงเหอกลับเข้าไปในห้อง หยิบวัสดุพอกแผลที่เตรียมไว้ตั้งแต่เช้าออกมา พอเธอบอกให้ลู่หวยเฉินถกขากางเกงขึ้น หลิวซิ่วกับเสี่ยวหลี่ก็กลับมาพอดี รอยยิ้มเมื่อครู่พลันจางหายไป