ซ่งชิงเหอมองออกว่าลู่หวยเฉินกำลังกระวนกระวาย จึงยิ้มปลอบเขา «คุณเชื่อฉัน ก็ต้องเชื่อด้วยว่าขาของคุณจะต้องมีปฏิกิริยาแน่นอน»
เธอมั่นใจเต็มร้อย
ใจที่ไม่สงบของลู่หวยเฉินค่อย ๆ ผ่อนคลายลง คำพูดของอีกฝ่ายราวกับมีมนตร์วิเศษ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเธอก็ทำให้เขาวางใจได้
«ผมเชื่อคุณ» เขาพูดพลางมองซ่งชิงเหอด้วยดวงตาดำลึกล้ำ
เธอเป็นภรรยาของเขา เป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด
หลังทำความสะอาดขาของลู่หวยเฉินเสร็จ คุณหมอจ้าวก็รีบกลับไป เดิมทีเขายังอยากถามซ่งชิงเหออีกสักสองสามข้อ แต่พอมีผู้การหลิวอยู่ด้วย เขาก็หมดอารมณ์จะถามแล้ว
กลับไปแจ้งผู้อำนวยการก่อนดีกว่า โรงพยาบาลของพวกเขาต้องไม่พลาดคนเก่งอย่างเสี่ยวซ่งเด็ดขาด
ตอนเย็นหลิวซิ่วชวนเสี่ยวหลี่กับผู้การหลิวกินข้าวที่บ้าน ผู้การหลิวตอบตกลงอย่างยินดี เขาชื่นชมลู่หวยเฉิน ทั้งยังชอบเด็กน้อยน่ารักอย่างหนิงหนิงกับซือฉี อยากอยู่ต่ออีกหน่อยแทบแย่
เสี่ยวหลี่สนิทกับลู่หวยเฉิน เขาได้ยินมานานแล้วว่ากับข้าวฝีมือป้าหลิวอร่อย พอชวนให้อยู่กินข้าวด้วยก็รีบตอบตกลงทันที
«ผู้กองลู่ ผมได้ยินมาว่าเรื่องระเบิดที่บ้านคุณคราวก่อนเป็นฝีมือพี่สะใภ้จริงหรือครับ?» เสี่ยวหลี่ถามเสียงเบา
คราวก่อนตอนเขาพาพวกพี่น้องมาที่นี่ ยังนึกว่าเป็นฝีมือป้าหลิวเสียอีก ภายหลังถึงได้ยินคนพูดกันว่าที่แท้พี่สะใภ้เป็นคนระเบิด
ไม่คิดเลยว่าพี่สะใภ้จะดูอ่อนโยนขนาดนั้น แต่เวลาลงมือกลับน่ากลัวเอาเรื่อง ถึงอย่างนั้นคนเก่งขนาดนี้จะมีข้อเสียบ้างก็เป็นเรื่องปกติ
ลู่หวยเฉินเหลือบมองเสี่ยวหลี่ น้ำเสียงราบเรียบ «เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถามให้มาก»