ซ่งชิงเหอไม่คิดว่าซูเสวี่ยถิงจะมาหา พวกเธอไม่ได้เจอกันพักหนึ่งแล้ว จึงรีบไปเปิดประตูรั้วเชิญอีกฝ่ายเข้ามา
หลิวซิ่วยืนอยู่ข้าง ๆ มองซูเสวี่ยถิงอย่างระแวดระวัง เธอรู้สึกว่าคราวนี้อีกฝ่ายต้องมาโดยไม่ได้หวังดีแน่!
อย่างไรเสีย ความประทับใจที่เธอมีต่อซูเสวี่ยถิงก็ไม่ดีนัก สาวสวยที่ไหนกันถึงได้เปิดฉากแย่งแฟนคนอื่นแบบนี้!
หลิวซิ่วมีสีหน้าระแวดระวัง ทันทีที่ซูเสวี่ยถิงเข้ามา ก็ยัดของที่นำมาใส่อ้อมแขนเธอ ก่อนพูดยิ้ม ๆ ว่า “ป้าคะ นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉัน เอามาฉลองให้พี่ชิงเหอค่ะ”
ของมีทั้งถุงใหญ่ถุงเล็ก ทั้งขนมขบเคี้ยวและของเล่น แค่ดูจากถุงบรรจุก็รู้ว่าเป็นของดี เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจเลือกมา
สีหน้าหลิวซิ่วกระอักกระอ่วนขึ้นเล็กน้อย เธอฝืนยิ้ม “สหายซู คุณเกรงใจเกินไปแล้ว”
ถึงในใจจะไม่เต็มใจ แต่เธอก็ทำให้ลูกสะใภ้เสียหน้าไม่ได้ เรื่องคราวก่อน แม้ในใจจะยังไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะแค่ล้อเล่น
อีกอย่าง ก่อนหน้านี้ซูเสวี่ยถิงยังช่วยจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้ชิงเหอที่คณะศิลปะด้วย หากไม่มีเธอช่วย ชิงเหอก็คงขายยาหอมได้หลายสิบหรือเป็นร้อยขวดไม่เร็วขนาดนี้
ซูเสวี่ยถิงยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ ป้าเจิ้ง เอาของเข้าไปวางก่อนนะคะ ฉันจะคุยกับพี่ชิงเหอสักหน่อย”
เธอคล้องแขนซ่งชิงเหออย่างสนิทสนม
ซ่งชิงเหอจูงเธอแล้วหันไปบอกเฉินกุ้ยหลาน “ไปนั่งคุยกันที่โต๊ะหินเถอะค่ะ”
เฉินกุ้ยหลานยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “วันนี้ที่จริงฉันตั้งใจมาหาซิ่วเอ๋อร์โดยเฉพาะเลย”
หลิวซิ่วชะงักฝีเท้าอย่างสงสัย “มาหาฉันเหรอคะ? มีธุระอะไรหรือ”
เฉินกุ้ยหลานหยิบใบปลิวออกมาแผ่นหนึ่ง “ซิ่วเอ๋อร์ ลองดูนี่สิ นี่คือชั้นเรียนสอนอ่านเขียนของเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ทุกคนที่เข้ามาอยู่ในเขตนี้ต้องเรียนอ่านเขียนนะ”