ทั้งสามคนเข้าไปในห้องโถงกลาง พอเห็นลู่หวยเฉินไปหั่นแตงโม ซูเสวี่ยถิงก็ฉวยจังหวะนั้นดึงซ่งชิงเหอเข้ามาถามทันทีว่า “พี่ชิงเหอ พี่ชอบผู้กองลู่แล้วหรือเปล่าคะ?”
น้ำเสียงร้อนรน เธอดูออกว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนไปจากครั้งก่อนที่เธอมาอย่างเห็นได้ชัด
ซ่งชิงเหอ: ???
“ฉันกับเขาเป็นสามีภรรยากัน จะชอบเขาแล้วมันมีปัญหาอะไรเหรอ?” ซ่งชิงเหอรู้สึกว่าคำพูดของซูเสวี่ยถิงฟังดูแปลกอยู่ไม่น้อย
ซูเสวี่ยถิงเหลือบมองไปทางห้องครัว ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋ายื่นให้เธอ
“พี่คะ พี่คิดว่าคนนี้เป็นยังไงบ้าง?”
ซ่งชิงเหอมองรูปถ่ายที่ซูเสวี่ยถิงยื่นมา ในรูปเป็นผู้ชายคนหนึ่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสูท ทรงผมแสกข้างสามต่อเจ็ดซึ่งกำลังเป็นที่นิยม ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป บุคลิกดูสุภาพสง่างาม
หน้าตาคล้ายซูเสวี่ยถิงอยู่หลายส่วน
“นี่เธอ...” ซ่งชิงเหอไม่ค่อยเข้าใจว่าหมายความว่ายังไง
จู่ ๆ เอารูปมาให้เธอดูทำไมกัน
ซูเสวี่ยถิงลดเสียงลงถาม “พี่คะ พี่ว่าผู้ชายในรูปนี้เป็นยังไงบ้าง?”
ซ่งชิงเหอพยักหน้า “หล่อดีนะ มีอะไรเหรอ?”
ซูเสวี่ยถิงแนะนำด้วยสีหน้าตื่นเต้น “นี่พี่ชายหนูเองค่ะ พี่ชิงเหอลองคิดดูไหมคะว่าจะคบกับพี่ชายหนู เขาเป็นคนดีมาก ทำกับข้าวก็เป็น ทำงานบ้านก็ได้ แถมดูแลเด็กเก่งด้วย แล้วก็เข้างานเลิกงานตรงเวลาทุกวัน แทบไม่ต้องทำงานล่วงเวลา บางครั้งไปต่างจังหวัดก็พาครอบครัวไปด้วยได้ค่ะ”
ซ่งชิงเหอ: ……
เธอเหลือบมองไปทางห้องครัว ก่อนถามว่า “เธอกำลังแนะนำพี่ชายให้ฉันเหรอ?”