แม้เมิ่งหลิงจะชื่นชมของต่างชาติและดูแคลนของในประเทศ แต่ในใจเธอก็ยังแยกแยะถูกผิดได้ อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับไปเอาอกเอาใจพวกญี่ปุ่น
“คุณยามาโมโตะ ได้ยินว่าคุณกำลังตามหาฉันหรือคะ?” เมิ่งหลิงมองยามาโมโตะ ก่อนจะหันไปมองล่ามหลายคนที่ยืนอยู่ข้างเขา
ยามาโมโตะแค่นหัวเราะ “คุณไม่ตั้งใจทำงาน แต่กลับไปคุยหัวเราะต่อกระซิกกับพวกต่างชาติทำไม? ฉันจะไปหาหัวหน้าคุณ ให้เขาเปลี่ยนตัวคุณออก”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที ทั้งหมดเป็นความผิดของผู้หญิงคนนี้ ทำให้เขาพูดสิ่งที่ตั้งใจไว้ไม่จบ
เมิ่งหลิง: ???
เธอไปทำอะไรเกี่ยวข้องกับพวกญี่ปุ่นด้วย เขามีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้กับเธอ?
เมิ่งหลิงอัดอั้นจนกระทืบเท้า ก่อนหันไปมองทางทอมอีกครั้ง แต่ฝ่ายนั้นเดินไปคุยกับหมอจากประเทศอื่นแล้ว เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไปหาหมอซ่งกับคนอื่น ๆ ที่สถานที่จัดงานก่อน
ส่วนเสี่ยวเฟยไปคอยรับคนที่หน้าประตูตั้งนานแล้ว คนที่มารับเป็นใครน่ะหรือ แน่นอนว่าเป็นล่ามคนใหม่ เมื่อครู่เขาโทรศัพท์ไปรายงานสถานการณ์ให้ทางนั้นทราบ พอได้ฟังสิ่งที่เขาพูด อีกฝ่ายก็รีบตอบทันทีว่าจะส่งคนมา
ภายในสถานที่จัดงาน
ซ่งชิงเหอกับคณะหาที่นั่งของตัวแทนแพทย์จากประเทศจีนแล้วนั่งลง มีทั้งหมด 4 ที่ เธอ ผู้อำนวยการเหริน และผู้อาวุโสฉีรวมสามคน ส่วนอีกที่เตรียมไว้ให้ล่าม
หลินเอ้อร์ เสี่ยวหลี่ และคนอื่น ๆ ยืนพิงกำแพง พวกเขาไม่มีที่นั่ง
แม้จะเรียกว่าสถานที่จัดงาน แต่ความจริงกลับดูคล้ายห้องเรียนแบบขั้นบันไดในยุคหลังมากกว่า บนเวทีมีชาวจีนหลายคนยืนอยู่ คนที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นชายหนุ่ม อายุราวสามสิบปี