สวี่หลานเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเธอแท้ ๆ ทำไมหมอนี่ถึงแอบเรียกอีกฝ่ายมาโดยไม่บอกเธอกันนะ แบบนี้ไม่ให้เกียรติกันเกินไปแล้ว!
“คุณทำเกินไปจริง ๆ!” เมิ่งหลิงจ้องเสี่ยวเฟยเขม็ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
สวี่หลานมองเมิ่งหลิง พลางยิ้มตาหยี “สหายเมิ่ง อีกหลายวันต่อจากนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะ”
เธอรู้สึกเหมือนได้ระบายความอัดอั้นเสียที งานแปลครั้งนี้เดิมทีก็เลือกเธออยู่แล้ว แต่เมิ่งหลิงกลับใช้เล่ห์เหลี่ยมบีบให้เธอหลุดจากตำแหน่ง เรื่องนี้ทำให้เธอร้องไห้ไปตั้งหลายคืน
ครอบครัวของเมิ่งหลิงมีเส้นสายคอยหนุนหลัง แม้เธอจะเป็นคนเมืองหลวงเหมือนกัน แต่พ่อแม่เป็นเพียงคนธรรมดา เธอได้เข้าทำงานในหน่วยงานด้วยความสามารถของตัวเองล้วน ๆ แถมยังเป็นพนักงานคนเดียวในหน่วยงานที่พูดภาษาต่างประเทศได้หลายภาษา
แม้ภาษาญี่ปุ่นกับภาษาเยอรมันของเธอจะไม่คล่องนัก แต่ประโยคง่าย ๆ ก็ฟังออกและพูดได้ งานแลกเปลี่ยนครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อประเทศต่าง ๆ มองอย่างไรก็เป็นโอกาสของเธอทั้งนั้น...
“พวกเรานั่งลงก่อนเถอะ” ซ่งชิงเหอจัดให้สวี่หลานนั่งที่ประจำทันที
จากการปะทะคารมสั้น ๆ ระหว่างสวี่หลานกับเมิ่งหลิงเมื่อครู่นี้ เธอมองออกอย่างชัดเจนว่าล่ามคนใหม่คนนี้สุขุมและฉลาดกว่ามาก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตัวก่อเรื่อง
เธอชอบล่ามสวี่คนใหม่คนนี้มากกว่า
หลีโม่ไม่ได้อยู่ต่อ ไม่นานก็ออกไป
เวลา 9 โมงเช้าตรง ผู้เข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนทุกคนเข้าประจำที่ ยามาโมโตะกับลิน่าเป็นสองคนสุดท้ายที่เดินเข้ามา ด้านหลังทั้งคู่มีคนติดตามมาเป็นขบวนใหญ่ แต่สุดท้ายหลีโม่กับคนของเขาก็สกัดไว้ที่หน้าประตู อนุญาตให้เข้าไปได้เพียง 10 คนเท่านั้น