ในสายตาคนนอก การที่ตระกูลซ่งปฏิบัติต่อซ่งชิงเหอแบบนี้ไม่ได้ถือว่าแปลกอะไร คนทั้งหมู่บ้านต่างรู้ว่าตระกูลซ่งไม่ชอบลูกสาวคนเล็กคนนี้
แต่การที่ตระกูลซ่งเกลี้ยกล่อมให้ซ่งชิงเหอหย่าทั้งที่เธอกำลังท้องแก่ใกล้คลอด ดูจะไร้น้ำใจเกินไปหน่อย
ทุกคนไม่ได้โง่ ใคร ๆ ก็เข้าใจว่าการที่ตระกูลซ่งมาบอกให้ซ่งชิงเหอหย่าในสถานการณ์แบบนี้ คงเป็นเพราะต้องการเงิน ไม่อย่างนั้นจะมีเหตุผลอะไรอีก?
หัวหน้าหมู่บ้านมองคนตระกูลซ่งด้วยแววตาโกรธเคืองปนละอายใจ สังคมตอนนี้เป็นสังคมส่วนรวม เขาในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านยอมรับไม่ได้เลยว่าหมู่บ้านที่ตัวเองดูแลจะมีครอบครัวใจดำแบบนี้
เขาตวาดว่า “เสือยังไม่กินลูกตัวเองเลยนะ ซ่งตัวตุน! ถ้าไม่อยากให้ลูกสาวคนเล็กของแกอยู่ดี แล้วแกให้เธอเกิดมาทำไม แกรู้ไหมว่าการทำลายชีวิตสมรสของทหารเป็นเรื่องผิดกฎหมาย!”
นี่เป็นรอยด่างของหมู่บ้านพวกเขาชัด ๆ ไม่เพียงน่าอับอาย แต่ยังผิดกฎหมายอีกด้วย พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็แทบอยากเรียกคนมัดซ่งตัวตุนไปสถานีตำรวจให้จัดการเสียเดี๋ยวนั้น
ซ่งตัวตุน ซุนเฟิ่ง และซ่งชิงหย่าหน้าซีดเผือด พวกเขาสัมผัสได้ถึงสายตาตกตะลึงและรังเกียจจากคนรอบข้าง
ซุนเฟิ่งร้อนใจ รีบอธิบายว่า “ลู่หวยเฉินเป็นอัมพาตไปแล้ว ชีวิตที่เหลือคงจบสิ้น พวกเราบอกให้ชิงเหอหย่าก็เพราะหวังดีกับเธอ พวกคุณไม่รู้อะไรก็อย่าพูดส่งเดช อีกไม่นานลู่หวยเฉินก็จะปลดประจำการแล้ว อยู่ในกองทัพต่อไปไม่ได้ พอเขาปลดประจำการก็ไม่ใช่ทหารแล้ว ชิงเหอมีสิทธิ์เลือกความสุขของตัวเอง!”